Postanowienie NSA z dnia 5 września 2013 r., sygn. II OSK 1897/13
Ochrona środowiska
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 5 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 133/13 o odrzuceniu skargi Gminy O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia postanawia: oddalić skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił, jako niedopuszczalną, skargę wniesioną przez Gminę O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z [...] grudnia 2012 r. uchylającą w części decyzję Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu przegrody ziemnej Jeziora O. oraz przełożeniu cieku od P. Oceniając, w świetle art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a., legitymację procesową Gminy do wniesienia skargi w tej sprawie Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy O. wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia działał jako organ administracji publicznej I instancji wykonujący ustawowo przyznane mu kompetencje, co wyłącza możliwość zaskarżenia do sądu przez ten organ, działający w imieniu Gminy O., decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach w wyniku rozpoznania odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. Wydając decyzję administracyjną w I instancji organ ten nie działał jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy sprawa. Istnienie interesu prawnego jest zaś, stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a., warunkiem niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ponadto, zdaniem Sądu, brak jest także przepisu szczególnego, który przewidywałby możliwość wniesienia przez Gminę skargi w przedmiotowej sprawie. W ocenie Sądu organy administracji publicznej nie mają uprawnień do poddawania swej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, a postępowanie sądowoadministracyjne nie jest właściwe do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze administracji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2001 r., I SA 398/00, LEX nr 54728, postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 5 grudnia 2005r. II SA/Bk 915/05, LEX nr 194664, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 grudnia 2009 r., II SA/Gd 711/09, LEX nr 551075). Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej uprawnienia strony, która poprzez wniesienie skargi kwestionuje takie rozstrzygnięcie. Takiej konstrukcji prawnej przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują. Powyżej zaprezentowane, utrwalone stanowisko sądów administracyjnych uzyskało również akceptację Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 29 października 2009 r., K 32/08, stwierdził, że art. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji nie wymaga zapewnienia jednostkom samorządu terytorialnego statusu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sytuacji, w której jednostka ta nie występuje jako adresat działań władczych innych organów władzy publicznej, ale sama podejmuje takie działania wobec innych podmiotów.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
