Wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. I OSK 2215/12
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.), Sędzia NSA Bożena Popowska, Sędzia del. WSA Jacek Fronczyk, Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska, po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 101/12 w sprawie ze skargi K. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie obniżenia dodatku służbowego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 101/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie obniżenia dodatku służbowego.
Do wydania powyższego wyroku doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Komendant Powiatowy Policji w [...], rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., wydanym na podstawie § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), z dniem 1 września 2010 r. obniżył K.N. dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki, nadając jednocześnie decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. [...] Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., rozkazem personalnym z dnia [...] września 2010 r. nr [...] powyższy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] utrzymał w mocy.
K.N. wnioskiem z dnia 15 maja 2011 r., sprecyzowanym pismem z dnia 27 czerwca 2011 r., wystąpił o stwierdzenie nieważności rozkazów personalnych Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. i [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] września 2010 r. Po rozpatrzeniu tego żądania Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności wymienionych rozkazów personalnych, a decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] , utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w myśl § 9 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r., przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość zależy od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych. Natomiast stosownie do § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia, dodatek służbowy można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz zadań i czynności służbowych obniżyć nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki. Z powyższych przepisów wynika zatem, że dodatek służbowy nie jest premią za dotychczasową nienaganną służbę, lecz wynagrodzeniem za aktualnie należyte realizowanie wyznaczonych zadań i czynności służbowych. Dlatego długotrwałe niewykonywanie obowiązków służbowych stanowi przesłankę weryfikacji ustalonej stawki dodatku służbowego. W realizację zadań służbowych, których K.N. nie wykonywał z uwagi na swą nieobecność w służbie z powodu choroby, zostali zaangażowani inni policjanci. Musiało to mieć wpływ na ocenę wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych, o której mowa w § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia i skutkować obniżeniem dodatku służbowego. Niezrealizowanie zadań służbowych przez kilkadziesiąt dni jest zmianą mającą wpływ na wysokość dodatku służbowego. Obniżenie dodatku o 30 % otrzymywanej stawki mieści się w granicach przyznanych organowi I instancji kompetencji i stanowi odzwierciedlenie oceny służby policjanta dokonanej z uwzględnieniem okresów korzystania ze zwolnień lekarskich. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, w sprawie nie wystąpiły zatem przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż kwestionowanych rozkazów personalnych nie można kwalifikować jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa czy bez podstawy prawnej.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
