Postanowienie NSA z dnia 17 października 2012 r., sygn. I OSK 1876/12
Inne
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie: Sędzia NSA Irena Kamińska (spr.) Sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 17 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2008 r. sygn. akt II SAB/Wa 20/08 w sprawie ze skargi P. K. na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim postanawia oddalić skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 marca 2008 r., II SABAA/a 20/08 odrzucił skargę P. K. na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż skarżący wniósł o zobowiązanie Prezydenta RP, w trybie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do usunięcia stanu bezczynności poprzez wykonanie obowiązku, polegającego na wydaniu postanowienia o powołaniu go na urząd sędziego, stosownie do art. 55 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych w związku z art. 179 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. P. K. podał, iż na podstawie obwieszczenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 kwietnia 2006 r. o zwolnieniu stanowiska sędziowskiego (M.P. z 2006 r. Nr 26, poz. 296) złożył wniosek o powołanie go na wolne stanowisko sędziego Sądu Rejonowego we Włocławku. W dniu 9 października 2006 r. Krajowa Rada Sądownictwa podjęła uchwałę nr (...), mocą której przedstawiła jego kandydaturę Prezydentowi RP, celem powołania go na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego we Włocławku. W dniu 9 października 2007 r. skarżący złożył wniosek do Prezydenta o udzielenie informacji o toku postępowania oraz o dostęp do akt sprawy. Następnie, pismem z dnia 12 listopada 2007 r., wezwał Prezydenta do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 21 listopada 2007 r. skarżący otrzymał pismo Prezesa Sądu Okręgowego we Włocławku, do którego dołączone były kopie pism Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 9 sierpnia 2007 r. oraz Wiceprzewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 13 sierpnia 2007 r. o nieskorzystaniu przez Prezydenta z konstytucyjnej prerogatywy do powołania skarżącego na urząd sędziego Sądu Rejonowego we Włocławku. W uzasadnieniu skargi P. K. podniósł, iż Prezydent RP, w zakresie, w jakim nie skorzystał z prerogatywy powołania kandydata przedstawionego przez Krajową Radę Sądownictwa na stanowisko sędziego, działał jako organ administracji publicznej, a tym samym dopuścił się bezczynności. Skarżący wskazał, iż skoro Prezydent jest organem administracji publicznej, to formułując wobec niego zarzut bezczynności, należy ustalić, czy był on zobowiązany, na mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa, do podjęcia czynności. Zdaniem skarżącego, Prezydent pozostaje w bezczynności, bowiem nie wykonuje ustawowego obowiązku w formie nakazanej prawem. Skarżący odwołał się przy tym do aktów podejmowanych przez Prezydenta wymienionych w art. 144 Konstytucji RP, tj. do wydawanych przez niego postanowień, zaliczając je jednocześnie do aktów urzędowych, będących aktami stosowania bądź, jak podał, konkretyzacji prawa. Podniósł, iż powoływanie na stanowisko sędziego odbywa się właśnie w formie postanowienia, które zgodnie z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji RP, nie wymaga dla swej ważności kontrasygnaty Prezesa Rady Ministrów, co tym samym oznacza, że postanowienie o powołaniu na stanowisko sędziego należy do prerogatyw Prezydenta. W dalszej części uzasadnienia skargi P. K. uzupełnił zaprezentowane stanowisko, stwierdzając, iż kontrola sądu administracyjnego jest dopuszczalna, bowiem na gruncie przepisów procedury sądowoadministracyjnej w powiązaniu z przepisami k.p.a., postanowienie Prezydenta o powołaniu na stanowisko sędziego podlega tej kontroli na równi z innymi decyzjami administracyjnymi. Skarżący wskazał, iż skoro Prezydent ma prawny obowiązek działania w przedmiocie powołania sędziego (i to działania o charakterze pozytywnym), to niepodjęcie takiej czynności otwiera drogę kontroli sądowoadministracyjnej w trybie skargi na bezczynność organu administracji. Z kolei obowiązek powołania na urząd sędziego wynika, po pierwsze, z wykładni językowej art. 179 Konstytucji RP, który stanowi, iż sędziowie są powoływani na stanowisko przez Prezydenta RP, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa oraz art. 55 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, w myśl którego sędziów sądów powszechnych do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim powołuje Prezydent RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa. Skarżący podkreślił, że ustawa nie zawiera sformułowań w rodzaju: "Prezydent może powołać", czy też "Prezydent powołuje albo odmawia powołania".
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
