Wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. II OSK 1878/10
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) del. NSA Teresa Kobylecka Protokolant Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1223/09 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1223/09, oddalił skargę J. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2007 r. nr [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 grudnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1710/07, uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2007 r. i utrzymaną nią mocy decyzję Świętokrzyskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie cofnięcia J. G. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
Sąd wskazał, że podstawą materialnoprawną decyzji organu I instancji był art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 3 i 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Komendant Świętokrzyski Policji uznał, iż uzasadnieniem faktycznym dla cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy jest zdarzenie mające miejsce w dniu 14 października 2006 r., polegające na oddaniu przez stronę strzałów z posiadanej broni myśliwskiej do tarczy umieszczonej na bramie wjazdowej, a także warunkowe umorzenie postępowania karnego o czyny z art. 270 § 1 i art. 286 § 3 k.k. Naruszenie zaś zasad określonych w art. 18 ust. 5 pkt 3 i 6 ustawy wynika z faktu, iż strona w terminie określonym w art. 26 ustawy nie powiadomiła stosownego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu i oddając strzały w dniu 14 października 2006 r. naruszyła przepis art. 45 ustawy. Jednak zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzut naruszenia obowiązku zawiadomienia organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu oparty jest tylko na twierdzeniu organu. Organ twierdzenia tego w żaden sposób nie uzasadnił, nie odwołał się do stosownych dowodów skutkujących w jego ocenie takim ustaleniem.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
