Wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. II OSK 1934/10
Dnia 20 grudnia 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant Asystent sędziego Kamil Strzępek po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Prokuratora Okręgowego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 606/10 w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 1998 r. nr [...] Prezydent m.st. Warszawy ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalno-biurowego z usługami i garażem podziemnym przy ul. G. [...] w Warszawie na terenie działki nr Ew. [...] i [...] oraz części działki nr [...] z obrębu [...]. W pkt 2.2 decyzji wskazano, że "z ustaleń szczegółowych Planu wynika konieczność uzupełnienia zabudowy obrzeżnej budynkami dostosowanymi wysokością do zabudowy sąsiedniej, lecz nie wyższą niż 36 metrów".
Decyzją z dnia [...] października 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie odmówiło stwierdzenia nieważności powyższej decyzji, a następnie po ponownym rozpoznaniu sprawy utrzymało ją w mocy decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Organ uznał, że istnieje oczywisty błąd w wypisie planu, a zatem brak jest podstaw do zastosowania art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiącego, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu przestrzennym terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wyrokiem z dnia 19 listopada 2004 r. (sygn. akt IV SA/Wa 394/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił obie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że w sprawie nie została dostatecznie wyjaśniona kwestia legitymacji prawnej Rzecznika Praw Obywatelskich jako podmiotu występującego o stwierdzenie nieważności decyzji. Organ przeprowadził postępowanie stosując reguły badania decyzji pod kątem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., podczas gdy obowiązany był do dokonania oceny przy zastosowaniu przesłanki z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., a zatem oceny czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania, jak to przyjął organ w postępowaniu zwykłym. Orzekając na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. nie było możliwe uchylenie się od kategorycznego rozstrzygnięcia kwestii ważności lub nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Trudność w dokonaniu oceny zapisów planu nie może być podstawą uchylenia się organu od wskazanego obowiązku. Sąd nakazał organom przy ponownym rozpatrywaniu sprawy dokonanie oceny czy badana decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, a zatem rozstrzygnąć czy decyzja ta jest zgodna, czy też nie jest zgodna z planem miejscowym obowiązującym w momencie jej wydawania na obszarze, na którym zaplanowana została inwestycja.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
