Wyrok NSA z dnia 31 maja 2011 r., sygn. I FSK 1249/10
Zastosowanie w odniesieniu do niezaewidencjonowanych przez skarżącego spraw cywilnych przed sądem rejonowym stawek stosowanych przez niego w sprawach tego rodzaju, które zostały wykazane w rejestrze sprzedaży, było prawidłowe dla przyjętej metody oszacowania z zastosowaniem uśrednionych stawek stosowanych przez skarżącego w poszczególnych rodzajach spraw, zaś przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości winny stanowić jedynie punkt odniesienia dla dokonania oszacowania.
Teza od Redakcji
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Wasilewska (sprawozdawca), Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia WSA (del.) Danuta Oleś, Protokolant Marta Sokołowska-Juras, po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 29 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Op 53/10 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 30 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń - czerwiec oraz wrzesień, październik i grudzień 2002 r. 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2. oddala skargę, 3. zasądza od A. P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w O. kwotę 550 zł (słownie: pięćset pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 29 czerwca 2010 r., sygn. I SA/Op 53/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a." uchylił zaskarżoną przez A. P.decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z 30 listopada 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do czerwca, wrzesień, październik i grudzień 2002 r.
W uzasadnieniu do tego wyroku Sąd w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe. W tych ramach Sąd wskazał, że w toku kontroli podatkowej oraz czynności sprawdzających ustalono, że skarżący nie zaewidencjonował w ewidencji sprzedaży dla celów podatku od towarów i usług oraz nie wykazał w deklaracjach VAT-7 sprzedaży usług prawniczych świadczonych w badanym okresie na rzecz 17 osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Stwierdzone nieprawidłowości skutkowały uznaniem ksiąg podatkowych skarżącego w zakresie przychodów (obrotu) za nierzetelne w rozumieniu art. 193 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.) - zwanej dalej "Ordynacja podatkowa", przez co nie mogły stanowić dowodu w sprawie. W związku z faktem, że podatnik nie przedstawił żadnych dowodów źródłowych (faktur VAT, umów o świadczenie usług prawniczych, rachunków) pozwalających na ustalenie rzeczywistej wartości niezaewidencjonowanych usług, jak również nie pozwoliły na to zeznania przesłuchanych w sprawie świadków - klientów skarżącego organ podatkowy pierwszej instancji ustalił wartość niezaewidencjonowanego obrotu w drodze oszacowania na podstawie art. 23 § 1 pkt 2 w zw. z art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej, przyjmując cenę netto usługi w kwocie 1.156,25 zł (VAT według stawki 22% - 254,38 zł). Przyjęta cena była średnią z cen tych usług, które skarżący świadczył w 2002 r. osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej i udokumentował fakturami i wykazał w ewidencji.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
