Wyrok NSA z dnia 27 października 2011 r., sygn. II FSK 794/10
Zarzut błędnej wykładni nie polega na "błędnej ocenie stanu faktycznego", lecz na mylnym rozumieniu treści norm prawa materialnego.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak (sprawozdawca), Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia WSA del. Grażyna Nasierowska, Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 760/09 w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 25 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 3600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 760/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:
Decyzją z dnia 8 grudnia 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. określił A. G. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w wysokości 133.086 zł.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podał, że w 2002 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego, opodatkowaną na zasadach ogólnych. Przedmiotem kontroli podatkowej przeprowadzonej przez organ podatkowy pierwszej instancji była prawidłowość i rzetelność rozliczeń A. G. w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2002 r.
W następstwie kontroli organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że skarżący w 2002 r. zawarł kilkadziesiąt umów o dzieło z osobami fizycznymi. Przedmiotem tych umów była analiza rynku ubezpieczeniowego pod względem pozyskiwania klienta lub badanie rynku ubezpieczeniowego. Złożone przez wskazane osoby zeznania nie wyjaśniły okoliczności współpracy ze skarżącym w aspekcie związku z prowadzoną przez niego działalnością na rynku ubezpieczeniowym. Przy tym - zarówno skarżący, jak i osoby wykonujące dzieło - nie posiadali materialnych dowodów wykonania pracy w ramach zawartych umów. W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji skarżący nie udokumentował związku poniesionych wydatków z przychodem, jak i samego faktu wykonania umów przez osoby, z którymi zostały one zawarte. W świetle powyższego organ podatkowy pierwszej instancji nie uznał kwot wynikających z tych umów, za koszty uzyskania przychodu z prowadzonej przez skarżącego działalności.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
