Wyrok NSA z dnia 31 maja 2011 r., sygn. II FSK 1732/10
Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielnej podstawy kasacyjnej może być skutecznie postawiony gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie, do których należy zaliczyć zwięzłe przedstawienie stanu faktycznego, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron oraz gdy w ramach przedstawionego stanu faktycznego nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca), Sędzia NSA del. Teresa Porczyńska, Protokolant Tomasz Jankowski, po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 921/09 w sprawie ze skargi G. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. F. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 1800 (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 11 marca 2010 r., I SA/Gl 921/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę G. F. (dalej jako: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 lipca 2008 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r.
2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że skarżący prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą. W okresie od 15 kwietnia 1992 r. do 31 grudnia 2004 r. opłacał podatek dochodowy w formie karty podatkowej, nie prowadził ani ewidencji środków trwałych ani wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W dniu 27 stycznia 2005 r. skarżący powiadomił organ podatkowy o utracie prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej za lata 1999 - 2004 oraz o założeniu "wstecz" za te lata ksiąg przychodów i rozchodów. W prowadzonej działalności gospodarczej w 2003 r. skarżący używał składników majątkowych ujętych w ewidencji, jako środki trwałe, od których dokonywał odpisów amortyzacyjnych. Środki trwałe ujęte w pozycjach inwentarzowych od 1 do 25 zostały kupione, zaś środki od 26 do 45 zostały wytworzone przez skarżącego we własnym zakresie w latach 1995 - 1998. Skarżący zaprowadził ("wstecz") ewidencję środków trwałych od 1999 roku i mając na uwadze przepisy § 2 ust. 1 pkt 2, § 6 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 5 i 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm., dalej jako: rozporządzenia) ustalił wartość początkową wprowadzonych do ewidencji, wytworzonych we własnym zakresie środków trwałych w oparciu o operat wyceny wartości początkowej środków trwałych - maszyn i urządzeń zakładu stolarskiego, sporządzony przez biegłego do spraw budowlanych. W związku z utratą prawa do opodatkowania kartą podatkową podatnik złożył zeznanie podatkowe za rok 2003 na zasadach ogólnych.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
