Wyrok NSA z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. I FSK 868/10
Kwestia dobrej wiary odbiorcy faktur nieodzwierciedlających rzeczywiście dokonanych przez ich wystawcę czynności pozostaje bez znaczenia dla uznania, że odbiorcy takich faktur nie przysługuje prawo do odliczenia wskazanego w nich podatku.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Protokolant Marta Sokołowska-Juras, po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 131/10 w sprawie ze skargi Z. R. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 6 marca 2007 r. nr [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2001 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 131/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi Z. R. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 6 marca 2007 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2001 r.
2. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że określenie skarżącej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług było rezultatem stwierdzenia przez organy niezasadnego pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez spółkę z o.o. T. Organ I instancji uznał, że materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje na istnienie procederu faktycznego obrotu towarami akcyzowymi (paliwami), a także towarzyszący mu "obrót" fikcyjnymi fakturami (pustymi). Wynika z niego, że zadaniem spółki T. było formalne wystawianie faktur VAT wskazanym przez T. K. podmiotom. Faktury te faktycznie nie dokumentowały sprzedaży towarów przez spółkę T., gdyż w latach 2001-2002 spółka ta nie wykonywała żadnych czynności, lecz jedynie wyrażała zgodę na posługiwanie się jej firmą w celu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej lub zatajenia prawdziwych rozmiarów działalności T. K. oraz grupy osób z nim współpracujących. W związku z tym organ stwierdził, iż podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez T. dla skarżącej nie podlega odliczeniu od podatku należnego. Organ odwoławczy obok wskazanej przez organ I instancji podstawy prawnej, tj. § 50 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 109, poz. 1245 ze zm., dalej rozporządzenie) powołał dodatkowo § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia, uznając, że operacje gospodarcze udokumentowane fakturami wystawionymi przez T. spółkę z o.o., a prowadzone faktycznie przez inne osoby (T. K.) nie były transakcjami sprzedaży pomiędzy skarżącą a spółką z o.o. T., niezależnie od tego, że skarżąca była faktycznym odbiorcą paliwa oraz że z formalnego punktu widzenia spółka T. wystawiła skarżącej faktury sprzedaży.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
