Wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. I OSK 1665/10
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia NSA del. Leszek Kiermaszek (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 480/10 w sprawie ze skargi Z. K. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 480/10, oddalił skargę wniesioną przez Z. K. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej.
W uzasadnieniu tego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
Uchwałą z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...] Rada Miejska w T. ustaliła stawkę procentową naliczania opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału w wysokości 20% różnicy wartości nieruchomości przed podziałem i po dokonaniu podziału. W uchwale stwierdzono, że do podziałów zakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia jej w życie zastosowanie znajduje stawka dotychczasowa w wysokości 30%.
Uchwała ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Z. K. Wniesienie skargi poprzedzało pisemne wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Wnosząc o stwierdzenie jej nieważności skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 40 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 94 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego przedmiotowa uchwała została wydana bez podstawy prawnej, albowiem oparto ją o treść art. 98 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543), tymczasem Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. SK 19/06 ( OTK-A 2007/4/37) orzekł, że powołany przepis w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 lutego 2000 r. do dnia 21 września 2004 r., a więc do dnia wejścia w życie nowelizacji ustawy o gospodarce nieruchomościami wprowadzającej art. 98a, jest niezgodny z Konstytucją. W ocenie skarżącego w związku z uznaniem za niekonstytucyjny przepisu stanowiącego delegację do wydania przez organ samorządu terytorialnego aktu prawa miejscowego uchwała wydana na podstawie niekonstytucyjnego przepisu jest nieważna. Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie zawiera bowiem żadnego zastrzeżenia, które pozwalałoby przyjąć, że nie wywołał on skutków od dnia wprowadzenia przedmiotowej regulacji, czyli od dnia 15 lutego 2000 r. W świetle tego wyroku art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami utracił moc od dnia wprowadzenia przedmiotowej regulacji i już w dacie wydawania zaskarżonej uchwały była ona pozbawiona podstawy prawnej.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
