Postanowienie NSA z dnia 16 lipca 2010 r., sygn. II FSK 621/10
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Nowak, , , po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 941/09 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie
Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 941/09, wydanym na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 17 listopada 2009 r. w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r.
Z uzasadnienia postanowienia Sądu I instancji wynikało, że reprezentujący skarżącą pełnomocnik będący radcą prawnym nie uiścił bez wezwania przy składaniu skargi należnego od niej na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpisu stałego w wysokości 200 zł, w związku z czym zaszła przesłanka odrzucenia skargi, o której mowa w art. 221 P.p.s.a.
W skardze kasacyjnej na to postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania przez błędną wykładnię i błędne zastosowanie art. 221 i art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. oraz błędne zastosowanie art. 219 § 1 P.p.s.a., przez uznanie, że skarga wniesiona przez radcę prawnego do samorządowego kolegium odwoławczego winna być opłacona opłatą w wysokości stałej bez wezwania sądu, w terminie do wniesienia skargi, kiedy art. 221 P.p.s.a. jest wyjątkiem od reguł usuwania braków formalnych skargi określonych w art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a., a wyjątku tego nie można interpretować rozszerzająco na pisma niewniesione do sądu, zgodnie z zasadą exceptiones non sunt extentendae, skutkiem jakiego to zakazu art. 219 § 1 P.p.s.a. nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowania z powodu jego brzmienia ustalonego w oparciu o wykładnię lingwistyczną, co powoduje, że skarga wnoszona do innego organu niż sąd nie może być odrzucona z przyczyn wymienionych w art. 221 P.p.s.a. i sąd ma obowiązek ją odrzucić po przeprowadzeniu postępowania sanującego braki ustanowionego w art. 220 § 1 P.p.s.a., czyli po bezskutecznym upływie wyznaczonego 7-dniowego terminu do wniesienia opłaty.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
