Wyrok NSA z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. I FSK 1040/08
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Krzysztof Stanik, Sędzia WSA del. Małgorzata Fita (sprawozdawca), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Rz 890/07 w sprawie ze skargi O. spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 2 października 2007 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od O. spółki z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w R. kwotę 7.200 ( słownie: siedem tysięcy dwieście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
I FSK 1040/08
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Rz 890/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi O. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 2 października 2007 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r., oddalił skargę.
W uzasadnieniu podał, że po wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 22 sierpnia 2006 r., którą określono spółce w podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 3.693.206 zł i ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 3.650 zł, organ ten uchylił w całości decyzję własną z dnia 22 sierpnia 2006 r. i określił spółce w podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 2.994.925 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 213.135 zł. Powodem wznowienia postępowania był fakt ujawnienia nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, nieznanych organowi podatkowemu w momencie wydania decyzji w sprawie oraz ustalenie, że decyzja z 22 sierpnia 2006 r. została wydana na podstawie innej decyzji, która została następnie uchylona w sposób mogący mieć wpływ na treść decyzji wydanej w sprawie. W postępowaniu tym stwierdzono, że spółka w ramach uczestnictwa w programie VITAY wystawiła refaktury z tytułu świadczenia usług reklamowych (objętych 22% stawką podatkową), które deklarowała jako sprzedaż zwolnioną. Ujęła również w rejestrze zakupu za styczeń 2003 r. i rozliczyła w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc 17 faktur zakupu wystawionych w dniach 30 i 31 stycznia 2003 r. przez PKN ORLEN S.A., które do spółki wpłynęły dopiero w dniu 4 lutego 2003 r., co spowodowało zawyżenie w styczniu podatku naliczonego wynikającego z tych faktur. Stwierdzono również, że decyzją z dnia 12 kwietnia 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zweryfikował rozliczenie podatnika za grudzień 2002 r. i określił w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r., m.in. kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości 636.411 zł i nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł. Składając odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, spółka nie kwestionując rozstrzygnięcia w zakresie rozliczenia podatku VAT, wniosła o jej uchylenie w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz o umorzenie postępowania w tej części. Decyzji w tej części zarzuciła naruszenie art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w związku z art. 91 ust 3 Konstytucji RP poprzez zastosowanie w pierwszej kolejności przepisów prawa krajowego przed prawem stanowionym Unii Europejskiej. Spółka zarzuciła również naruszenie przepisu art. 53 Traktatu Akcesyjnego (Dz.U.UE L z dnia 23 września 2003r.), w związku z art. 2(1) oraz art. 72 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE L.2006.347.1). Dyrektor Izby Skarbowej w R. nie podzielił zarzutów odwołania i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując się na uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2005 r. sygn. akt I FPS 2/05, stwierdził, że pomimo, iż w ustawie z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), brak jest przepisów przejściowych regulujących kwestię zasad ustalania dodatkowego zobowiązania podatkowego za okres, w którym obowiązywała ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), organ pierwszej instancji był uprawniony do podjęcia orzeczenia o sankcji. Ponadto organ odwoławczy uznał, że niezasadny jest zarzut podatnika dotyczący kolizji prawa krajowego i wspólnotowego, gdyż przepisy VI Dyrektywy i Dyrektywy 2006/1121WE nie wykluczają stosowania dodatkowego zobowiązania podatkowego. Organ wskazał, iż istotą dyrektywy jest jedynie wyznaczenie rezultatu jaki ma zostać osiągnięty w państwie członkowskim, natomiast wybór środków mających służyć realizacji tego celu pozostawiony jest do swobodnej decyzji państw członkowskich, które dokonują inkorporacji dyrektyw do wewnętrznego porządku prawnego.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
