Wyrok NSA z dnia 20 marca 2008 r., sygn. I OSK 451/07
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz, Sędziowie NSA Jerzy Stankowski, Jan Paweł Tarno (spr.), Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2006r. sygn. akt II SA/Wr 372/06 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] października 1993r. przyznającej na własność nieodpłatnie W. P. działkę nr [...] o powierzchni [...] ha, położoną w W. przy ul. [...] 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz W. K. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 5 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wr 372/06 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...], nr [...]w op.r.s. [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego we W. z [...] października 1993 r. przyznającej nieodpłatnie W. P. (aktualnie W. K.) położoną we W. przy ul. [...] działkę nr 76/1 [...] o pow. 0,2556 ha na własność. W uzasadnieniu swego wyroku Sąd zauważył, że w zaskarżonej decyzji w sposób trafny uszeregowano elementy sprawy wymagające rozważenia i analizy przy badaniu, czy określona decyzja narusza prawo w sposób rażący, bowiem niewątpliwie należało najpierw dokładnie opisać i zrozumieć badaną decyzję oraz dokładnie rozeznać stan prawny istniejący w dacie jej wydania, a następnie odnieść uzyskany rezultat do określonej koncepcji prawnej stanu nieważności decyzji wywołanego rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu nie można było pomijać przy tym istotnych elementów stanowiska stron, zaś nieodzowne było wszechstronne rozważenie wszystkich zebranych w sprawie okoliczności. Należało przy tym nie tyle dokonywać porównania pomiędzy prawidłową koncepcją rozstrzygnięcia sprawy badaną decyzją, zakładaną teoretycznie według obecnego stanu wiedzy organu, a treścią tej decyzji, lecz dokonać wykładni i oceny tej decyzji w kontekście zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych oraz zasady pogłębiania zaufania, a ponadto konstytucyjnej zasady ochrony praw słusznie nabytych wywodzonej z zasady lojalności państwa wobec obywatela, istotnej dla wykładni klauzuli państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Na temat potrzeby ochrony zaufania obywateli również w procesie stosowania prawa wypowiadał się wielokrotnie Trybunał Konstytucyjny (przykładowo wyroki U 11/97 w OTK 5-6/1997, K 22/99 w OTK 7/1999, K 1/99 w OTK 2/2000), podkreślając znaczenie poszanowania trwałości decyzji ostatecznych (wyrok SK. 22/99 w OTK 4/2000), podobnie jak na temat zasady ochrony praw słusznie nabytych (wyroki K 5/99 w OTK 5/1999, K 18/99 w OTK 1/2000, K 47/01 w OTK-A 1/2002). Zaniechanie powinności odniesienia się do stanowiska stron uznawane jest za naruszenie zasady ogólnej przekonywania, wyrażonego w art. 11 k.p.a. (wyrok NSA II SA 742/84, ONSA 1984/2/67). U podłoża wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) w nin. sprawie, odnaleźć można było obawę, czy wskazana decyzja nie była trwale niewykonalna (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Obrona skarżącej prowadzona w nawiązaniu do wyrażenia tej obawy znalazła wyraz w pismach kierowanych do SKO, a jej zasadniczą treść stanowiło wskazanie, że przecież w oparciu o decyzję z dnia [...] października 1997 r. dokonano określonej zmiany w ewidencji gruntów, a w konsekwencji nowo utworzoną działkę nr 76/3 o powierzchni 2543 m2 wprowadzono do księgi wieczystej. Organ w obu decyzjach wzmiankował wprawdzie o stanowisku stron, to jednak pominął ich zasadnicze argumenty, w szczególności przedstawione przez skarżącą w pismach z dnia 5.09.2005 r., 5.10.2005r., 2.11.2005 r. i 30.11.2005 r. wraz z dołączonymi do nich dokumentami. Istotą argumentacji skarżącej zawartej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy było wskazanie, że początkiem procedury stwierdzenia nieważności decyzji z 1993 r. było pouczenie uzyskane od właściwego organu, że skarżąca powinna wszcząć taką procedurę we własnym interesie, a ponadto wskazanie, że organ wydający decyzje w 1993 r. zamierzał przyznać jej na własność dawne siedlisko w całości, a jedynie nie potrafił tego w sposób niewadliwy przedstawić w wydanych rozstrzygnięciach, szczególnie w decyzji z dnia [...] października 1993 r. W zaskarżonej decyzji organ uwypuklił z tego wniosku twierdzenie, że decyzją z [...]10.1993 r. przekazano skarżącej działki nr 76/1 i nr 76/2, z oczywistą omyłką pomijając działkę nr 76/2, zaś na działce tej znajdowały się zabudowania.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
