Postanowienie NSA z dnia 22 sierpnia 2008 r., sygn. I FSK 833/08
W przypadku wniesienia do sądu administracyjnego pisma podlegającego opłacie stałej przez adwokata lub radcę prawnego, niezależnie od tego czy występuje on w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze strony, przedstawiciela ustawowego czy też pełnomocnika procesowego, ciąży na tym adwokacie lub radcy prawnym obowiązek uiszczenia tejże opłaty bez wezwania, zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Konsekwencją braku należytego opłacenia takiego pisma jest pozostawienie go bez rozpoznania albo odrzucenie, w zależności od rodzaju pisma procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 396/08 w sprawie ze skargi K. S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić skargę kasacyjną
Uzasadnienie
1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 396/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. S. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2007 r. w zakresie podatku od towarów i usług. Sąd I instancji wskazał, iż ze skargi wynika, iż skarżący, wnoszący skargę osobiście, jest adwokatem, a z akt wynika, iż do dnia 3 marca 2008 r. nie uiścił on wpisu stałego od skargi w wysokości 200 zł. Tym samym w sprawie zaszła przesłanka odrzucenia skargi z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływana jako "P.p.s.a.").
2. W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie strona wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 221 P.p.s.a. przez błędną jego wykładnię, wyrażającą się w przyjęciu tezy, że osoba wykonująca zawód adwokata lub radcy prawnego, składając skargę na decyzję administracyjną podlegającą wpisowi stałemu w swojej sprawie osobistej ma obowiązek uiszczenia tej opłaty bez wezwania sądu, tak samo jak adwokat lub radca prawny występujący w sprawie w charakterze pełnomocnika procesowego, co Sąd I instancji wywiódł z odpowiedniego zastosowania do interpretacji art. 221 P.p.s.a. art. 175 § 1 i 2 ustawy. W ocenie strony rozumowanie Sądu I instancji obarczone jest błędem logicznym, polegającym na zastosowaniu wnioskowania a contrario wobec normy przepisu, który ma charakter normy wyjątkowej, co stanowi rozszerzającą wykładnię przepisu określającego obowiązek wnoszącego pismo. Nadto z art. 175 § 2 P.p.s.a., znajdującego się w innym dziale niż dział regulujący postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, nie wynika, że korelatem uprawnienia do osobistego sporządzenia środka odwoławczego jest obowiązek wypełnienia szczególnych wymogów co od pism wnoszonych na innych etapach postępowania. Z art. 193 P.p.s.a. z kolei nie wynika, by możliwe było w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym stosowanie przepisów dotyczących postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a więc brak jest upoważnienia do interpretowania art. 221 P.p.s.a. przy zastosowaniu reguł wynikających z art. 175 P.p.s.a. Strona wskazała też, iż prawo do sporządzenia i wniesienia skargi przez stronę nie wynika z procesowego upoważnienia, tj. udzielenia pełnomocnictwa, lecz z materialno-prawnego statusu strony - strona dysponuje przecież uprawnieniem nie tylko do składania oświadczeń i wniosków procesowych, ale też do składania materialnych oświadczeń woli, do czego pełnomocnik procesowy nie jest uprawniony, o ile nie otrzymał wyraźnego umocowania w tym względzie. Strona podniosła również, iż w przypadku, gdy Sąd nie ma ustawowego uprawnienia do zobowiązania strony do wylegitymowania się, czy przypadkiem nie wykonuje zawodu adwokata i radcy prawnego, wykładnia art. 221 § 1 P.p.s.a. nakładająca na stronę, która sama ujawniła fakt wykonywania zawodu adwokata, dodatkowe obowiązki w zakresie uiszczenia wpisu bez uprzedniego wezwania Sądu jest wykładnią sprzeczną z wzorcem konstytucyjnym inkorporowanym w art. 32 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji RP - uzasadnia to również wadliwość odpowiedniego posługiwania się art. 175 P.p.s.a., albowiem w przeciwieństwie do art. 221 § 1 P.p.s.a. norma ta nakazuje stronie sporządzającej skargę kasacyjną wylegitymować się z posiadanych uprawnień do jej sporządzenia.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
