Wyrok NSA z dnia 1 października 2008 r., sygn. I FSK 1222/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Jerzy Płusa, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 1 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Kr 1177/04 w sprawie ze skarg J. K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 8 czerwca 2004 r., nr od [...] do [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 1998 r. do maja 2001 r. oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Wyrokiem z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Kr 1177/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi J. K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 8 czerwca 2004 r., od nr [...] do nr [...].

1.2. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, decyzjami z dnia 8 czerwca 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 20 stycznia 2004 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 1998 r. do maja 2001 r.

Podstawą wydania ww. decyzji było ustalenie przez organy podatkowe, że w okresie od czerwca 1998 r. do stycznia 2001 r. skarżący prowadził pozaewidencyjną sprzedaż obuwia, od której nie odprowadzał podatku VAT. Obuwie sprzedawane poza ewidencją, określane było jako "II gatunek", chociaż obuwie to było w pełni wartościowe. Kierowcy rozwożący towar do odbiorców krajowych otrzymywali faktury VAT tzw. "na drogę", które potrzebne były na wypadek kontroli drogowej i po zrealizowaniu dostawy były niszczone. W oficjalnej sprzedaży, pod tymi samymi numerami, były wystawiane inne faktury sprzedaży, wystawione w tym samym dniu lub późniejszym. Dokumentują one sprzedaż na rzecz innych podmiotów gospodarczych. Organy mając na względzie art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdziły, że księgi podatkowe prowadzone za wyżej wskazany okres były prowadzone w sposób nierzetelny. Na wielkość obrotu ze sprzedaży niezaewidencjonowanej, którą można uznać za udowodnioną składały się kwoty wynikające z zabezpieczonych niezaewidencjonowanych faktur VAT, dowodów WZ potwierdzających dokonanie sprzedaży poza ewidencją oraz z zapisów w nieoficjalnej ewidencji transakcji prowadzonej przez L. s.c. Prawdziwość tych dowodów oraz wzajemne ich powiązania, także powiązania z oficjalnie prowadzonymi ewidencjami księgowymi potwierdzały zeznania świadków. Wobec powyższego organ podatkowy, ustalając, że została spełniona przesłanka z art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej nie uznał ksiąg podatkowych skarżącego za dowód w sprawie. Jednocześnie ustalił, że sprzedaż obuwia tzw. "I gatunku" ujawniona była w księgach podatkowych oraz w ewidencjach sprzedaży w sposób systematyczny i kompletny, na podstawie wystawianych faktur VAT, którym odpowiadają również ewidencjonowane dowody zapłat. Zgodnie z dyspozycją art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej organ I instancji w protokole ustaleń dodatkowych, doręczonym w dniu 5 grudnia 2003 r., a będącym rozszerzeniem ustaleń zawartych w protokole czynności kontrolnych z dnia 28 kwietnia 2003 r., określił, że w okresie od czerwca 1998 r. do stycznia 2001 r., prowadzone przez skarżącego księgi rachunkowe oraz ewidencje prowadzone dla potrzeb podatku od towarów i usług, nie uznaje się za dowód w prowadzonym postępowaniu podatkowym, w tej części, w której dotyczyły zrealizowanych w tym przedziale czasowym transakcji sprzedaży obuwia tzw. "II gatunku", tzn. dokonywanych z pominięciem prowadzonych w sposób oficjalny ewidencji księgowych. Ponieważ sprzedaż nieewidencjonowana była dokonywana w sposób ciągły w okresie od czerwca 1998 r. do stycznia 2001 r., a dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalały na określenie podstawy opodatkowania, wartość sprzedaży pozaewidencyjnej została określona w drodze oszacowania, zgodnie z art. 23 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.