Wyrok NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. I FSK 807/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Juliusz Antosik Sędziowie sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (sprawozdawca) sędzia del. NSA Grażyna Jarmasz Protokolant Marcin Wacławik po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 129/07 w sprawie ze skargi B. H. "A." sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 września 2006 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądza od B. H. "A." sp. z o.o. z siedzibą w R. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 3450 zł (słownie: trzy tysiące czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 7 marca 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 129/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi "A." sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 26 września 2006 r. nr (...) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc, a także ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z 20 stycznia 2006 r. nr (...), stwierdził, iż nie podlegają one wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się wyroku i zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej ustalono między innymi , że skarżąca zawyżyła wartość podatku naliczonego podlegającego odliczeniu od podatku należnego w związku z bezpodstawnym zaewidencjonowaniem poszczególnych kwot tego podatku wynikających z wystawionych dla niej faktur za usługi marketingowe. Dokonana przez organy podatkowe ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego uzasadniała bowiem wniosek, że "E." oraz "G." nie wykonały w rzeczywistości dla skarżącej usług marketingowych. Żaden z kontrahentów skarżącej nie potwierdził, iż zawierał z nią transakcje w wyniku działań marketingowych wyżej wymienionych podmiotów. Oznaczało to, że przedstawione przez spółkę faktury i inne dowody dotyczące spornych usług marketingowych nie uzasadniają zaliczenia kwoty 198410 zł do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.; dalej u.p.d.o.p.). Wynika to z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 31 sierpnia 2006 r. w sprawie określenia skarżącej wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. W konsekwencji, powołując się na ustalenia dokonane w powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, organy obu instancji odmówiły skarżącej odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur, wskazując jako podstawę prawną art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej u.p.t.u.).