Wyrok NSA z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. II FSK 1042/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Sędzia NSA Grzegorz Borkowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Rypina, Protokolant Anna Dziewiż, po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. P. S.A. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 grudnia 2006 r. sygn. akt I SA/Łd 1430/06 w sprawie ze skargi A. P. S.A. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 6 czerwca 2006 r. [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. 1)oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. P. S.A. z siedzibą w L. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 7200,00 (słownie: siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. P. S.A. w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 6 czerwca 2006 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r.

W uzasadnieniu orzeczenia podano, że w dniu 15 lipca 2004 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. wydał decyzję określającą skarżącej podatek dochodowy od osób prawnych za 2000 r. Organ pierwszej instancji zakwestionował jako koszt uzyskania przychodów wydatki dotyczące tzw. premii transportowych.

Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w L. decyzją z dnia 6 czerwca 2006 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i określił stronie podatek dochodowy od osób prawnych za 2000 r. w niższej wysokości.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że podstawowym dowodem wskazującym na zawyżenie kwot rachunków wystawionych przez kierowców są protokoły przesłuchań sporządzone w postępowaniu karnym. Z tego względu uznał on za celowe uwzględnienie odrzuconego w toku postępowania pierwszoinstancyjnego wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w L., z zebranych w sprawie dowodów, w tym zeznań firm transportowych, wyłania się obraz stanu faktycznego, tożsamy z przedstawionym przez organ pierwszej instancji. W ocenie organu podatkowego, osoby świadczące usługi transportowe nie wykonywały żadnych dodatkowych usług, na które wskazuje Spółka powołując się na umowy o świadczenie usług transportowych. Natomiast pieniądze otrzymywane ponad kwoty stanowiące faktyczną zapłatę za usługi transportowe były zwracane podatnikowi i następnie przekazywane aptekom.