Wyrok NSA z dnia 21 wrzenia 2006 r., sygn. I FSK 594/05
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Krzysztof Stanik, Sędzia NSA Edmund Łój, Sędzia NSA Ryszard Mikosz (sprawozdawca), Protokolant Krzysztof Cisłak, po rozpoznaniu w dniu 21 września 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ewy L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2005 r. sygn. akt I SA/Po 1828/02 w sprawie ze skargi Ewy L. na decyzję Izby Skarbowej w P. Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia 26 czerwca 2002 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1999 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ewy L. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 2.700 zł /słownie: dwa tysiące siedemset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2005 r. I SA/Po 1828/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Ewy L. na decyzję Izby Skarbowej w P. Ośrodka Zamiejscowego w K. z dnia 26 czerwca 2002 r., (...), utrzymującą w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w P. z dnia 15 marca 2002 r. (...). Mocą tej ostatniej organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 21 par. 1 pkt 1, art. 21 par. 3 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm., obecnie Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60 ze zm./ oraz art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1 i 2, art. 21 ust. 1, art. 25 ust. 1 pkt 3 i art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, określił Ewie L. /L./, będącej właścicielem PW "A." w D., zobowiązanie w podatku od towarów i usług z poszczególne miesiące 1999 r. w prawidłowej wysokości, nadto zaś zaległości podatkowe oraz należne od nich odsetki.
W uzasadnieniu wyroku Sąd w pierwszej kolejności omówił przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie. W tych ramach odnotował w szczególności, że w 1999 r. podatniczka prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą polegającą na handlu maszynami rolniczymi, używanymi częściami do maszyn budowlanych i pojazdów, świadczeniu usług sprzętem specjalistycznym, świadczeniu usług transportowych, remontowych, usług sprzedaży komisowej pojazdów, maszyn budowlanych i rolniczych, a także przyjmowania do składnicy złomu pojazdów przeznaczonych do kasacji. Omówił także wyniki przeprowadzonej w tym zakresie kontroli. W jej rezultacie Inspektor Kontroli Skarbowej zakwestionował w szczególności prawo odliczenia przez podatniczkę podatku naliczonego związanego z dokonywanymi zakupami opału. W 1999 r. nabyła ona bowiem 646.096 kg węgla oraz 4.080 kg koksu, w sytuacji gdy działalność gospodarcza prowadzona była prowadzona była w dwóch obiektach o powierzchni 298 m2 oraz 153 m2 oraz na placu utwardzonym o powierzchni 300 m2. Tego rodzaju zużycie uznane zostało przez Inspektora za nierealne, dokonał on bowiem wyliczenia maksymalnej ilości węgla niezbędnej do ogrzania wskazanej wyżej powierzchni, ustalając ją na 34,133 t. W związku z tymi ustaleniami organ stwierdził, że ze względu na treść art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, skarżącej nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT od części zakupionego węgla, która nie stanowiła kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
