Wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. I FSK 408/06
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Juliusz Antosik Sędziowie: Sędzia NSA Artur Mudrecki Sędzia del. WSA Ryszard Maliszewski (spr.) Protokolant: Grzegorz Ziemak po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skarg kasacyjnych Andrzeja M. od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 1 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Ke 408/05 i sygn. akt I SA/Ke 413/05 w sprawie ze skarg Andrzeja M. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 grudnia 2004 r., (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 1999 r. 1. oddala skargi kasacyjne, 2. zasądza od Andrzeja M. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 1.800 /jeden tysiąc osiemset/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wyrokami z dnia 1 lutego 2006 r. I SA/Ke 408/05 oraz I SA/Ke 413/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu skarg Andrzeja M. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 grudnia 2004 r. (...) w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług odpowiednio za miesiące: sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 1999 r. i marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 1999 oddalił skargi. W uzasadnieniu wyroków podano, że z ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego wynikało, że Andrzej M. od 1.06.1998 r. prowadził działalność gospodarcza w zakresie handlu obuwiem, będąc zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Stwierdzono, że do 30 kwietnia 1999 r. skarżący prowadził sprzedaż bezrachunkową oraz sprzedaż udokumentowaną fakturami i rachunkami uproszczonymi, w związku z powyższym ustalono, że w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 30 kwietnia 1999 r. w ewidencji sprzedaży VAT zaewidencjonowano bezrachunkową sprzedaż brutto w kwocie 66.473 zł oraz sprzedaż brutto udokumentowana fakturami i rachunkami uproszczonymi w kwocie 2.526 zł, której to sprzedaży nie uwzględnił przy sporządzaniu deklaracji VAT-7. Od miesiąca maja 1999 r. rozpoczął ewidencjonowanie obrotu i kwot podatku należnego za pomocą kasy rejestrującej. Przeprowadzona analiza dokumentów źródłowych, księgi przychodów i rozchodów, ewidencji zakupów i sprzedaży VAT przez organy podatkowe dawała podstawy do przyjęcia, że podatnik za 1999 r. nierzetelnie prowadził ewidencję sprzedaży VAT i zaniżył sprzedaż butów o kwotę 7613 zł, czym naruszył obowiązki w zakresie prowadzenia ewidencji podatku VAT wynikające z art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Mając na uwadze stwierdzone nieprawidłowości organ podatkowy określił podstawę opodatkowania za poszczególne miesiące 1999 r. w drodze oszacowania na podstawie art. 23 par. 1 Ordynacji podatkowej. Jako metodę oszacowania wielkości sprzedaży organ przyjął metodę polegająca na doliczeniu do kosztu własnego sprzedanych towarów marży w wysokości 32% wynikającej ze sporządzonego na dzień 31.05.1999 r. remanentu. Organy bowiem uznały, że zrealizowana marża była wyższa od zeznanej przez podatnika zatem jego oświadczenie o stosowanej marży było niewiarygodne. W ocenie Sądu skarżący nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku określonego w art. 27 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług. Wskazano, że elementem obowiązkowym ewidencji VAT jest w świetle powołanego przepisu zamieszczenie danych niezbędnych do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania. Z obowiązku tego skarżący się nie wywiązał albowiem co wynika z protokołu badania ksiąg zapisy zawarte w prowadzonej ewidencji sprzedaży VAT w części zaewidencjonowanej sprzedaży od stycznia do grudnia 1999 r. są nierzetelne. W spornych miesiącach sprzedaż ewidencjonowaną za pomocą kasy rejestrującej skarżący wpisywał z raportów dobowych jako sprzedaż bezrachunkową brutto nie uwzględniając podziału na poszczególne stawki podatku VAT. Bez podziału na wartość netto i podatek VAT wpisywał sprzedaż udokumentowaną rachunkami uproszczonymi /po uprzednim zaewidencjonowaniu w kasie/ do ewidencji sprzedaży VAT w wartościach brutto. Zaś paragony z kasy fiskalnej nie zawierały dokładnej nazwy towarów pozwalającej na ich identyfikację. Powyższe było niezgodne z par. 4 ust. 1 pkt 6 a,b,c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12.05.1993 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków stosowania tych kas przez podatników /Dz.U. nr 39 poz. 178 ze zm./ W konsekwencji oznaczało to zdaniem Sądu, że prawidłowo organy skarbowe określiły podstawę opodatkowania w drodze oszacowania zgodnie z dyspozycją art. 23 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Wbrew zatem twierdzeniem skarg uznano, że zastosowana metoda szacunku znajduje uzasadnienie w dyspozycji art. 23 par. 4 Ordynacji podatkowej. Podkreślono, że dokonany wybór metody przez organy podatkowe jest logiczny, a przyjęte do wyliczenia marży dane pochodzą z remanentu sporządzonego przez skarżącego w I połowie roku. Stwierdzono, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, że w drugiej połowie roku zastosował marże niższe poprzez sezonowe obniżki cen. Pomimo, że przepisy nie nakładają na sprzedawcę obowiązku sporządzania dokumentów np. dotyczących posezonowych wyprzedaży, uznano, że obowiązek wykazania takich okoliczności ciąży na podatniku. W związku z powyższym to podatnik winien zadbać o to aby sporządzić stosowne protokoły dokumentujące istotne dla niego zdarzenia gospodarcze. Skarżący nie zaoferował na tą okoliczności żadnego innego dowodu w związku z tym jego twierdzenia, że organy w tym zakresie nie ustaliły wyczerpująco stanu faktycznego nie mogły zostać uwzględnione. Dodatkowo wskazano, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wybór metody szacunku należy do organu, którego obowiązkiem jest jedynie wybór ten wyczerpująco uzasadnić, co też organy podatkowe wykonały. Oceniono, że zaprezentowana przez organy ocena dowodów jest poprawna i dokonana w ramach prawa organu do ich swobodnej oceny co oznacza jej zgodność z wymogami wiedzy, doświadczenia i logiki. Nie doszło do naruszenia art. 191, art. 210 Ordynacji podatkowej. Działając z urzędu Sąd nie stwierdził naruszenia art. 20 Ordynacji podatkowej.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
