Wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2005 r., sygn. I OSK 219/05
Podnosząc jedynie zarzut naruszenia przepisów o postępowaniu wniesiono alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku bądź o jego uchylenie i rozpoznanie skargi. Zauważyć należy, iż ten ostatni przypadek może mieć jedynie miejsce w sytuacji, gdy sąd stwierdzi wyłącznie naruszenie prawa materialnego. Jednak skoro sąd jest związany granicami skargi kasacyjnej, to nawet gdyby zaskarżony wyrok był wydany z naruszeniem prawa materialnego, to i tak nie mógłby tego naruszenia wziąć pod uwagę. Wskazana wada skargi kasacyjnej nie powoduje jednak konieczności jej odrzucenia.
Teza urzędowa
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędziowie NSA Wojciech Chróścielewski (spr.), Cezary Pryca, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Kazimierza E. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lutego 2004 r. sygn. akt 3/II SA/Gd 880/01 w sprawie ze skargi Kazimierza E. na postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w G. z dnia 15 stycznia 2001 r. (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 12 lutego 2004 r., 3 II SA/Gd 880/01, oddalił skargę Kazimierza E. na postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w G. z dnia 15 stycznia 2001 r. (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Swym postanowieniem Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w G. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 i art. 144 Kpa oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 2 września 1994 r. o świadczeniach pieniężnych i uprawnieniach przysługujących żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach i zakładach wydobywania rud uranu /Dz.U. nr 111 poz. 537 - w wyroku podano zniekształcony tytuł ustawy/, utrzymał w mocy postanowienie Wojskowego Komendanta Uzupełnień w W. z dnia 12 września 2000 r., którym odmówiono Kazimierzowi E. wydania zaświadczenia o wykonywaniu przez niego pracy przymusowej w kopalni węgla w okresie od początku marca do końca 1956 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, iż zgodnie z par. 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 grudnia 1994 r. w sprawie organów wojskowych właściwych do wydawania zaświadczeń żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach i zakładach wydobywania uranu oraz trybu postępowania przed tymi organami /Dz.U. nr 126 poz. 707 ze zm./ zaświadczenie wydaje się na podstawie ewidencji wojskowej, a dopiero w razie jej braku na podstawie innych dowodów przedstawionych przez wnioskodawcę. Zdaniem organów, w toku postępowania rozpatrzono wszystkie dowody, najistotniejszym z nich była karta ewidencyjna wnioskodawcy, która wskazuje inne okoliczności niż podawane przez niego. Zdaniem organu możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu, ale przedstawione jako dowód oświadczenie Bronisława P. jest sprzeczne z twierdzeniami wnioskodawcy, co do okresu pełnienia służby. W skardze do Sądu, Kazimierz E. zarzucił, że organy administracji nie przeprowadziły dowodu przeciwko treści dokumentu - nie przesłuchały świadka. Jego zdaniem zaświadczenie o zwolnieniu go ze służby zostało sfałszowane. Uważa on, że brak informacji o wypadku w Kopalni nie może przesądzać o tym, że on w tej kopalni nie pracował. Wypadki dotyczące górników mogły nie być ewidencjonowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swego wyroku uznał, że ze znajdujących się w aktach dokumentów wynika, że skarżący został wcielony do jednostki wojskowej w J. w dniu 14 lutego 1956 r., a orzeczeniem GWKL przy 5 Wojskowym Szpitalu Garnizonowym z dnia 2 marca 1956 r. uznany został za niezdolnego do służby wojskowej z kategorią zdrowia "D", co wynika z zaświadczenia o zwolnieniu z obowiązkowej służby wojskowej z dnia 10 kwietnia 1956 r. Zdaniem Sądu podana w tym zaświadczeniu data zwolnienia ze służby - 17 lutego 1956 r. wynika z błędnego odczytania zapisu z karty ewidencyjnej, w którym nazwę miesiąca określono cyframi arabskimi - odczytano 17 luty 1956 r., zamiast 17 marzec 1956 r. Postępowanie dowodowe było przeprowadzone zgodnie z wnioskiem skarżącego, jednak ani w Centralnym Archiwum Wojskowym, ani w Kopalni Węgla Kamiennego "W." nie odnaleziono dokumentów wskazujących na zatrudnienie skarżącego w Kopalni. Jednak z dokumentów ewidencji wojskowej wynika, iż skarżący najpóźniej w dniu 17 marca 1956 r. nie był już żołnierzem i nie mógł - jako żołnierz ulec pod koniec 1956 r. wypadkowi w kopalni. Skarżący nie kwestionował wcześniej zaświadczenia o zwolnieniu ze służby wojskowej. Sąd uznał, że oświadczenie Bronisława P., który odbywał służbę wojskową w jednostce wojskowej nie może być uznane za miarodajny dowód, bowiem oświadczył on, że skarżący był przymusowo zatrudniony w Kopalni "W." do 16 lutego 1958 r., a skarżący twierdzi, że odbywał ją do końca 1956 r.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
