Wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2005 r., sygn. I FSK 34/05
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Jan Zając Sędziowie NSA: Juliusz Antosik Józef Orzel (sprawozdawca) Protokolant: Krzysztof Kołtan po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Zofii S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lipca 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 459/04 w sprawie ze skargi Zofii S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 stycznia 2004 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2002 r. 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Zofii S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 1.200 zł /tysiąc dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
I FSK 34/05
U Z A S A D N I E N I E
Wyrokiem z dnia 5 lipca 2004 r., I SA/Wr 459/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, oddalił skargę Zofii S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia 23 stycznia 2004 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2002 rok. Sąd przytoczył ustalenia faktyczne oraz przedstawił stan prawny sprawy.
Decyzją z dnia 4 listopada 2003 r. (...) Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś., powołując przepisy art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 25 ust. 3, art. 27 ust. 4 i art. 31 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ oraz art. 21 par. 1 pkt 1 i par. 3 art. 23 par. 1 pkt 1, par. 4 i par. 5, art. 47 par. 3, art. 51 par. 1, art. 53 par. 1, art. 207 Ordynacji podatkowej, określił Zofii S. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 r. Strona prowadząc działalność gospodarczą w zakresie handlu artykułami spożywczymi i przemysłowymi, opodatkowaną na zasadach zryczałtowanych w formie karty podatkowej, na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym korzystała ze zwolnienia podmiotowego od podatku VAT. Przeprowadzona kontrola wykazała, że w 2001 roku strona nie prowadziła żadnej ewidencji sprzedaży towarów, chociaż obowiązek taki wynikał z treści przepisu art. 27 ust. 1 ustawy. Organ podatkowy decyzją z dnia 4.11.2003 r. (...) określił w drodze oszacowania wartość niezaewidencjonowanej sprzedaży towarów na kwotę 165.789,45 zł. Podatniczka z dniem 1.01.2002 roku utraciła prawo do zwolnienia od podatku od towarów i usług na mocy przepisu art. 14 ust. 1b pkt 2 w powiązaniu z ust. 1c ustawy VAT, bowiem sprzedaż przekroczyła kwotę wynikającą z art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy. Organ uznał, że strona winna była zastosować się do obowiązków wynikających z przepisów art. art. 9 ust. 1, 27 ust. 4, 10 ust. 1, 26 ust. 1 ustawy o podatku VAT, czego nie uczyniła. Stosując przepisy art. 23 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, organ określił w drodze oszacowania podstawę opodatkowania i wysokość podatku za poszczególne miesiące 2002 r. Wartość rocznej sprzedaży oszacowano na podstawie ponoszonych wydatków na prowadzenie działalności gospodarczej i po zastosowaniu zeznanej przez podatniczkę średniej marży w wysokości 17,5 %. Wartość sprzedaży oszacowano na kwotę 124.887,95 i po podzieleniu jej na poszczególne miesiące, przy uwzględnieniu struktury zakupów handlowych, podatek wyliczono w oparciu o przepis art. 31 ustawy VAT. Organ przyjął, że ponieważ strona nie była zarejestrowanym podatnikiem VAT, przeto nie służyło jej prawo obniżenia podatku należnego o podatek naliczony /art. 25 ust. 3 ustawy/ i dlatego wyliczony podatek stanowił zobowiązanie podatkowe. Określone też zostały odsetki za zwłokę. Odwołując się od powyższej decyzji strona wnosiła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W odwołaniu zarzucono naruszenie przez organ I instancji przepisów art. art. 122, 180, 188 w zw. z art. 3 pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów. Ponadto, zarzucono obrazę art. 14 ust. 1 pkt 2 oraz art. 27 ust. 1 ustawy VAT podnosząc, że przepisy te nie rozstrzygają, gdzie podatnicy obowiązani są do ewidencjonowania sprzedaży za dany dzień i jakie ewidencje winni prowadzić. Argumentowano, że skoro art. 27 ust. 1 ustawy nie nakładał na podatnika obowiązku prowadzenia ewidencji, to ust. 2 nie może powoływać się na ewidencję określoną w ust. 1. Wyjaśniła, że w spornym okresie prowadziła ewidencję utargu, co wynikało z załączonej ewidencji i oświadczenia pracownika I. W.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
