Wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2004 r., sygn. FSK 725/04
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędziowie NSA Krystyna Nowak (spr.), Stanisław Bogucki, Protokolant Krzysztof Kołtan, po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2003r. sygn. akt III SA 3514/01 wydanego w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Z. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 2700zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 27 maja 2003 r. sygn.akt III SA 3514/01 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. K. na decyzję Izby Skarbowej w W. z [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 1999 r.
Z uzasadnienia wyroku wynikało, iż w toku przeprowadzonej kontroli podatkowej ustalono, iż podatnik nierzetelnie prowadził ewidencji sprzedaży VAT co spowodowało zaniżenie ujętego w deklaracjach podatku należnego. Organy podatkowe dokonały szacunkowego ustalenia obrotu na podstawie dowodów zakupu i sprzedaży paliw z uwzględnieniem wyjaśnień podatnika odnośnie zakupu i sprzedaży ON i ON II. Zdaniem Izby Skarbowej, której decyzja była przedmiotem skargi, podatnik w dowodach sprzedaży dokonywał fikcyjnego określenia ilości i rodzaju sprzedawanych paliw, a w szczególności etyliny i benzyny, a więc tych paliw, których sprzedaż wykazywana była w rejestrach sprzedaży w ilościach mniejszych od faktycznie sprzedanych. Świadczyło to o nierzetelności dokumentacji i dokonywaniu w niej wpisów na podstawie dowodów nie odpowiadających rzeczywistości. Potwierdzało również zasadność ustalenia obrotu w oparciu o faktyczny zakup paliw wg reguły: zakup w 1999 r. + remanent początkowy - remanent końcowy. W ocenie Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Nie był trafny zarzut naruszenia art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także art. 121 i 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Materialnoprawną podstawą wydania decyzji były przepisy art. 27 ust. 5 i 8 ustawy o VAT. Przeprowadzone postępowanie pozwoliło na ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości, iż kwota zobowiązania podatkowego wykazana w złożonych deklaracjach była niższa aniżeli kwota należna, co w świetle art. 27 ust. 5 ustawy obligowało organ podatkowy do określenia zobowiązania w prawidłowej wysokości. Zdaniem Sądu w niezwykle drobiazgowy i skrupulatny sposób organy podatkowe ustaliły zarówno wartość dokonanych zakupów jak i ilościową i asortymentową wartość sprzedaży paliw. W ewidencji, o której mowa w art. 27 ust. 4 ustawy podatkowej nie wykazano sprzedaży: 96.194 l etyliny 94, 208.341 l benzyny Pb 95 i 98 oraz oleju napędowego II 304.994 l, a podatnik różnic tych nie potrafił w ogóle wytłumaczyć. W skardze podniesiono natomiast, że błędne ewidencjonowanie paliw mogło wynikać z braku odpowiedniej wiedzy pracowników lub być wynikiem niestaranności przy wypisywaniu rachunków. Zdaniem Sądu Skarb Państwa nie mógł ponosić odpowiedzialności za domniemane naruszenie obowiązków pracowniczych. Wyjaśnienia podatnika były tym bardziej niewiarygodne, że nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na poparcie swoich twierdzeń.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
