Wyrok NSA z dnia 21 października 1997 r., sygn. SA/Sz 1666/96
1. Aby przedmiot leasingu mógł być uznany za składnik majątku leasingobiorcy, umowa powinna spełniać następujące warunki:
- zawarta być na czas oznaczony,
- zawierać prawo nabycia przez leasingobiorcę rzeczy lub praw majątkowych będących przedmiotem leasingu bez możliwości jego wypowiedzenia,
- podstawowy okres umowy, której przedmiotem są prawa majątkowe, rzeczy ruchome lub nieruchomości /z wyjątkiem gruntów/, powinien wynosić mniej niż 40 procent normatywnego okresu amortyzacji, a suma rat /opłat/ określona w podstawowym okresie umowy powinna być równa lub wyższa od wartości netto tych rzeczy i praw.
2. Jeżeli przedmiot umowy został zaliczony do majątku leasingodawcy, wówczas przepisy podatkowe przewidują następujące zasady opodatkowania stron: u leasingodawcy przychodem jest cała opłata z tytułu oddania składników majątkowych do odpłatnego używania; kosztem uzyskania są natomiast odpisy amortyzacyjne, jeżeli składniki te podlegają amortyzacji. U leasingobiorcy cała opłata jest kosztem uzyskania przychodu.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
