Wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 1993 r., sygn. III SA 69/93
Umowa przeniesienia uprawnienia do rachunku bankowego, upoważniającego do nabycia samochodu /przedpłaty/ stanowi umowę przeniesienia wierzytelności /art. 509 Kc/ - cesji uprawnienia do określonego rachunku bankowego.
Podstawę obliczenia opłaty skarbowej /art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej - Dz.U. nr 4 poz. 23 ze zm./ od umowy, której przedmiotem jest cesja przedpłaty na samochód osobowy, stanowi wartość rynkowa samochodu po odliczeniu dopłat dokonanych przez odbiorcę samochodu. Umowa tego rodzaju nie stanowi umowy sprzedaży samochodu przez właściciela rachunku bankowego nabywcy uprawnienia do tego rachunku.
oddala skargę w przedmiocie opłaty skarbowej.
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 10 listopada 1992 r. Izba Skarbowa w S., po dwukrotnym rozpoznaniu sprawy uchyliła w części decyzję Urzędu Skarbowego w S. z 30 października 1991 r. i ustaliła opłatę skarbową od umowy zawartej przez I. K. z A. L., której treścią była "cesja przedpłaty na samochód osobowy" - na sumę 242.600 zł.
Powołując się na wytyczne zamieszczone w wyroku NSA z dnia 3 czerwca 1992 r. III SA 378/92 uchylającym poprzednią decyzję Izby Skarbowej, organ odwoławczy wyjaśnił co następuje:
Przedmiotem umowy było przeniesienie prawa majątkowego, w tym prawa do nabycia określonego rodzaju samochodu. Powyższa czynność cywilnoprawna podlega opodatkowaniu opłatą skarbową - stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 2 lit. "c" ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 4 poz. 23 ze zm./. Podstawę obliczenia opłaty stanowi wartość rynkowa samochodu, po odliczeniu dopłat dokonanych przez odbiorcę samochodu. W dacie dokonania powyższej czynności wartość samochodu wynosiła 6 mln zł, a podstawa wymiaru opłaty skarbowej, po uwzględnieniu wym. wyżej dopłaty 4.853 tys. zł. Stawka opłaty skarbowej - 5 procent - wynika z par. 46 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 lutego 1989 r. w sprawie opłaty skarbowej /Dz.U. nr 9 poz. 52 ze zm./.
W skardze na powyższą decyzję skarżący podjął polemikę z poglądem wyrażonym w cyt. wyżej wyroku NSA, dopatrując się sprzeczności tego poglądu z art. 509 par. 2 Kc. Zdaniem skarżącego - skoro cesjonariuszowi przysługują wszelkie prawa związane z wierzytelnością, w tym przypadku prawo do nabycia samochodu po cenie "państwowej" to nie może być jednocześnie "karany" poprzez przyjęcie ceny "rynkowej".
W tej sytuacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Izba Skarbowa w S. wniosła o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W wyroku z dnia 3 czerwca 1992 r. uchylającym poprzednią decyzję Izby Skarbowej Sąd - na stronie 3 uzasadnienia wyjaśnił, że w wyniku umowy skarżący nabył nie tylko wierzytelność do PKO o zwrot wkładu pieniężnego, ale także związane z nią prawo w postaci ekspektatywy nabycia samochodu określonej marki. Wyraził także pogląd, iż w tej sytuacji podstawę obliczenia opłaty skarbowej winna być rynkowa wartość samochodu po odliczeniu dokonanych przez skarżącego dopłat.
Stosownie do art. 209 Kpa pogląd, wyrażony w przytoczonym wyżej wyroku, wiąże w sprawie ten Sąd, oraz organ administracji państwowej.
Argumenty skargi są zbieżne z tym poglądem. Sam skarżący twierdził w uzasadnieniu skargi, że cesjonariuszowi przysługują wszelkie prawa związane z wierzytelnością w tym prawo do nabycia samochodu po niższej wówczas cenie. To prawo ma określoną wartość rynkową. Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. "c" cyt. ustawy rynkowa wartość prawa majątkowego stanowi podstawę wymiaru opłaty skarbowej. Nie jest to zatem tylko suma, która znajdowała się w chwili dokonania cesji na rachunku bankowym.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa orzekł jak w sentencji.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
