Wyrok SN z dnia 13 sierpnia 2026 r., sygn. II CSKP 45/24
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Pawłyszcze (przewodniczący)
SSN Marcin Trzebiatowski
SSN Krzysztof Wesołowski (sprawozdawca)
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 13 sierpnia 2026 r. w Warszawie skarg kasacyjnych: I.K. i S.K. oraz Bank w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 4 lutego 2022 r., VI ACa 770/19, w sprawie z powództwa I.K. i S.K. przeciwko Bank w W. o ustalenie i zapłatę,
1. uchyla zaskarżony wyrok w pkt I ppkt 1 oraz w pkt II w części dotyczącej oddalenia apelacji powodów co do odsetek i przekazuje sprawę w tym zakresie Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania;
2. oddala skargę kasacyjną pozwanego;
3. pozostawia Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.
M.L.
Marcin Trzebiatowski Dariusz Pawłyszcze Krzysztof Wesołowski
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 25 czerwca 2019 r. Sąd Okręgowy w Warszawie ustalił, że umowa kredytu hipotecznego z 17 grudnia 2007 r. zawarta pomiędzy I.K. i S.K. a Bankiem1 (Oddział w P.) jest nieważna, zasądził od Bank w W. na rzecz I.K. i S.K. (łącznie) 15 402,08 CHF wraz z bliżej określonymi odsetkami, oddalił powództwo w pozostałym zakresie i orzekł o kosztach postępowania.
Wyrokiem z 4 lutego 2022 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie po rozpatrzeniu apelacji obu stron zmienił wyrok Sądu Okręgowego częściowo w ten tylko sposób, że oddalił powództwo co do odsetek od zasądzonych od 15 402,08 CHE za okres od 4 lipca 2017 r. do 12 stycznia 2022 r., zasądził na rzecz powodów dalszą kwotę 131 184,55 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 13 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty, zamienił rozstrzygnięcie w zakresie kosztów, oddalił apelacje obu stron w pozostałym zakresie i orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego.
Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, że podstawą ustalenia nieważności umowy kredytu waloryzowanego kursem CHF była ocena abuzywności zawartych w niej postanowień przeliczeniowych, dokonywana na dzień zawarcia umowy. W ocenie Sądu drugiej instancji, Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, że powodowie nie znali zasad, jakimi poprzednik prawny pozwanego kierował się ustalając kurs wiążący powodów, gdyż ani w umowie, ani w regulaminie (dokumentach sporządzonych przez bank) nie został określony sposób ustalania wysokości kursu waluty dla dokonywania przeliczeń w ramach wypłaty kredytu i jego spłaty. Z kolei ocena, czy kurs rzeczywiście stosowany przez pozwanego był ustalany dowolnie i w jakim zakresie pokrywał się z kursem rynkowym, nie ma dla oceny zasadności roszczeń powodów.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
