Postanowienie SN z dnia 29 lipca 2026 r., sygn. I PSK 467/26
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Sobutka
w sprawie z powództwa A.K. przeciwko N. z siedzibą w B. o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za okres pozostawania bez pracy, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 29 lipca 2026 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt VII Pa 82/23,
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, II. zasądza od A.K. na rzecz N. z siedzibą w B. kwotę 240,00 (dwieście czterdzieści) złotych, wraz z ustawowymi odsetkami za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu orzeczenia do dnia zapłaty - tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
DS
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z 28 września 2023 r. (sygn. akt IV P 93/21), wydanym w sprawie z powództwa A.K. przeciwko N. z siedzibą w B., o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za okres pozostawania bez pracy, oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 197 zł, tytułem zwrotu kosztów procesu w tym 180 zł, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi, od dnia prawomocności wyroku do dnia zapłaty.
Na skutek apelacji powoda Sąd Okręgowy w Świdnicy VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z 9 kwietnia 2025 r. (sygn. akt VII Pa 82/23), oddalił apelację oraz zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej tytułem zwrotu kosztów procesu w postępowaniu odwoławczym kwotę 180 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego z pkt II, od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
Skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy, wywiódł powód, zaskarżając judykat w całości, zarzucając:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 52 § 1 i art. 100 § 2 pkt 4 k.p. oraz art.
56 § 1 k.p. polegające na wadliwej wykładni konstrukcji „ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych”, przejawiające się w tym, że za kwalifikujący do dyscyplinarnego rozwiązania stosunku pracy uznano sam fakt przemieszczenia nie o cechowanego drewna 1 lutego 2020 r. bez zgody przełożonego i stosownej dokumentacji, abstrahując od elementu subiektywnego w postaci winy umyślnej czy rażącego niedbalstwa oraz realnego zagrożenia interesów pracodawcy, a w konsekwencji przyjęto, że samo uczestnictwo powoda w załadunku drewna skutkowało zastosowaniem art. 52 § 1 k.p., mimo że z okoliczności sprawy wynikało, że drewno nie opuściło terenu nadleśnictwa, pozostawało pod kontrolą pracodawcy, a działanie powoda miało na celu wyłącznie zabezpieczenie mienia;
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
