Postanowienie SN z dnia 7 lipca 2026 r., sygn. I PSK 439/26
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dawid Miąsik
w sprawie z powództwa R.P. przeciwko Szpitalowi w T. o wynagrodzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 7 lipca 2026 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 26 czerwca 2025 r., sygn. akt IV Pa 55/25,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych z odsetkami z art. 98 par. 11 k.p.c. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym i odstępuje od obciążenia powódki tymi kosztami w pozostałym zakresie.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Tarnowie wyrokiem z 26 czerwca 2025 r., IV Pa 55/25 oddalił apelację R.P. (powódka) od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowie z 16 grudnia 2024 r., IV P 143/24 oddalającego jej powództwo przeciwko Szpitalowi w T.
(pozwany) o wynagrodzenie. Sąd Okręgowy stwierdził, że powołane przez Sąd pierwszej instancji przepisy art. 207 k.p. oraz art. 46 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2022 r. poz. 1657) były jak najbardziej uzasadnioną podstawą działań strony pozwanej w przedmiocie odsunięcia od pracy powódki. Zachowanie powódki świadczyło o bardzo swobodnym podejściu do obowiązków w przedmiotowym zakresie i pracodawca nie mógł dopuścić do sytuacji, w której istniałoby zagrożenie wynikające z niezaszczepienia się pracownika dla pacjentów, którzy z powodu zarażenia wirusem SARS-CoV-2 byli przyjmowani do szpitala najczęściej w bardzo złym, a często w krytycznym stanie. Jedyną więc możliwością, jaka pozostawała do dyspozycji pracodawcy było odsunięcie powódki od pracy, bowiem do dnia 1 marca 2022 r. nie przedstawiła ona wyniku testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV- 2 nie starszego niż 6 miesięcy, jak również zaświadczenia lekarskiego wskazującego na przeciwwskazania do szczepienia. Uniemożliwienie pracownikowi wykonywania pracy w drodze jednostronnej decyzji pracodawcy jest możliwe tylko z uwagi na dobro zakładu pracy i przy poszanowaniu słusznych interesów pracownika oraz przy uznaniu, że wynagrodzenie przysługuje tylko za pracę wykonaną (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 września 2003 r., I PK 324/02, OSNP z 2004, nr 18, poz. 313). Zatem tym bardziej działania Dyrektora pozwanego szpitala podjęte względem powódki, polegające na odsunięciu jej od pracy, były uzasadnione w kontekście powszechnego dobra, jakim było dobro pacjentów, tj. ich życie i zdrowie. Zaniechanie pracodawcy w zakresie realizacji rozporządzenia mogłoby spowodować ponadto jego odpowiedzialność na podstawie przepisów prawa cywilnego (art. 415 k.c.). Działania dyrektora strony pozwanej zmierzające do realizacji przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r. poz. 2398), zgodnie z którym osoby te zostały zobowiązane poddać się szczepieniu ochronnemu, którego efektem będzie otrzymanie unijnego cyfrowego zaświadczenia w rozumieniu art. 2 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 z dnia 14 czerwca 2021 r. w sprawie ram wydawania, weryfikowania i uznawania interoperacyjnych zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19, w celu ułatwienia swobodnego przemieszczania się w czasie pandemii COVID-19 (Dz. Urz. UE L 211 z dnia 15 czerwca 2021, str. 1), w terminie nie późniejszym niż do dnia 1 marca 2022 r., nie były zatem bezprawne i w żadnym razie nie nosiły znamion dyskryminacji. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 32 Konstytucji RP.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
