Postanowienie SN z dnia 28 maja 2026 r., sygn. I CSK 1512/25
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Dończyk
na posiedzeniu niejawnym 28 maja 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa E.P. i R.P. przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W. o ustalenie i zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 31 stycznia 2025 r., I ACa 131/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. obciąża pozwanego kosztami postępowania kasacyjnego, pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
UZASADNIENIE
Pozwany Bank spółka akcyjna w W., który od dnia 24 kwietnia 2026 r. działa pod firmą Bank1 spółka akcyjna (zmiana firmy ujawniona w KRS), wniósł 16 kwietnia 2025 r. skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 31 stycznia 2025 r. (sygn. akt I ACa 131/24), zarzucając naruszenia przepisów prawa materialnego. Wniosek o jej przyjęcia do rozpoznania skarżący oparł na przesłankach określonych w art. 398§ 1 pkt 1 i 2 k.p.c. wskazując na istnienie potrzeby wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie oraz występowanie istotnych zagadnień prawnych, które to przesłanki ujął w uzasadnieniu wniosku w ramach siedmiu odrębnych przyczynach kasacyjnych. Skarżący wskazał na potrzebę wykładni art. 385§ 1 i 2 k.c. (przyczyna nr 1) oraz występowanie sześciu istotnych zagadnień prawnych (przyczyny nr 2-7), dotyczących w szczególności skutków abuzywności klauzul przeliczeniowych stosowanych w umowach kredytowych, dopuszczalności ustalania treści stosunku prawnego po wyeliminowaniu postanowień abuzywnych, chwili właściwej dla oceny dalszego obowiązywania umowy, możliwości zastępowania postanowień abuzywnych przepisami dyspozytywnymi, w tym zastosowania art. 358 § 2 k.c., znaczenia oświadczenia kredytobiorcy dla możliwości przyjęcia sankcji nieważności umowy ze względu na cele wyrażone w Dyrektywie Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29, dalej: „dyrektywa 93/13”), a także momentu powstania po stronie banku opóźnienia w zwrocie świadczeń spełnionych przez kredytobiorcę oraz dopuszczalności naliczania odsetek za opóźnienie za okres poprzedzający złożenie przez kredytobiorcę stosownego oświadczenia po pouczeniu przez sąd. W treści wniosku wskazano także art. 398§ 1 pkt 4 k.p.c., odnoszący się do przesłanki oczywistej zasadności skargi, jednakże w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie zawarto jakichkolwiek twierdzeń, argumentów czy wywodów uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej z tej przyczyny, co prowadzi do wniosku, że powołanie tej przyczyny miało charakter wyłącznie formalny lub nastąpiło omyłkowo, bez zamiaru rzeczywistego jej podniesienia.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
