Wyrok SN z dnia 20 maja 2026 r., sygn. II CSKP 636/24
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Krzysztof Wesołowski (przewodniczący)
SSN Dariusz Pawłyszcze (sprawozdawca)
SSN Piotr Telusiewicz
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 20 maja 2026 r. w Warszawie skargi kasacyjnej G. sp. z o.o. w K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z 12 lipca 2022 r., I AGa 148/21, w sprawie z powództwa G. sp. z o.o. w K. przeciwko P. S.A. w K. o zapłatę,
1. oddala skargę kasacyjną;
2. zasądza od G. sp. z o.o. w K. na rzecz P. S.A. w K. 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego wyroku G. sp. z
Dariusz Pawłyszcze Krzysztof Wesołowski Piotr Telusiewicz (M.M.)
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 8 czerwca 2021 r., VI GC 176/20, Sąd Okręgowy w Rzeszowie zasądził od pozwanego wykonawcy na rzecz powodowego podwykonawcy 1 194 686,16 zł z odsetkami od 24 marca 2020 r. tytułem wynagrodzenia za prace projektowe i roboty budowlano-montażowe, odsetki od sum 287 940,21 zł i 70 748 zł, co do których powód cofnął pozew, za okres – odpowiednio – od 24 marca do 9 czerwca 2020 r. i od 24 do 29 czerwca 2020 r. oraz oddalił powództwo w pozostałym zakresie.
Wyrokiem zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Apelacyjny w Rzeszowie zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji w części uwzględniającej powództwo w ten sposób, że zasądził 1 251 849,96 zł z odsetkami od 8 maja 2021 r. i w pozostałej części oddalił powództwo, oraz oddalił apelacje obu stron w pozostałej części.
Sąd ten ustalił, że strony zawarły umowę konsorcjum w celu wspólnego ubiegania się o zamówienie publiczne na dostawę i zabudowę instalacji do sprężania gazu. Strony podzieliły między siebie zakres prac. Całość wynagrodzenia miał pobrać od zamawiającego pozwany i rozliczyć się z powodem, który w zakresie swojego zakresu prac był wykonawcą pozwanego, czyli podwykonawcą zamawiającego. Dlatego strony zawarły 6 lipca 2018 r. umowę nazwaną „wykonawczą”, odrębną od umowy konsorcjum. Powodowy podwykonawca miał mieć udział w wynagrodzeniu należnym od zamawiającego w wysokości 4 848 000 zł netto (84,32%), a pozwany wykonawca 901 900 zł netto (15,68%). Przy tym wynagrodzenie za prace projektowe podwykonawcy ustalono na 448 000 zł netto, a za roboty budowlano-montażowe 4 400 000 zł netto. Podstawą wystawienia końcowej faktury VAT przez podwykonawcę miał być protokół odbioru robót przez zamawiającego od wykonawcy, podpisany przez zamawiającego bez zastrzeżeń. W terminie trzech dni roboczych od odbioru końcowego wykonawca miał przedłożyć zamawiającemu oświadczenia podwykonawców o zapłaceniu ich wynagrodzenie za roboty budowlane. Nieprzedłożenie tych uprawniało zamawiającego do wstrzymania zapłaty wynagrodzenia wykonawcy. Zamawiający odebrał roboty od pozwanego wykonawcy protokołem z 6 maja 2020 r. Wymieniono w nim 14 usterek, z tytułu których zamawiający zatrzymał sumę 438 000 zł z wynagrodzenia wykonawcy.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
