Postanowienie SN z dnia 29 grudnia 2025 r., sygn. II KK 24/25
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Stanisław Stankiewicz
w sprawie G.Ł. skazanego z art. 178a § 1 i 4 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 grudnia 2025 r., wniosku obrońcy skazanego o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego P.K. od udziału w sprawie o sygn. akt II KK 24/25, na podstawie art. 42 § 1 i 4 k.p.k. w zw. z art 41 § 1 k.p.k. a contrario oraz art. 40 § 1 pkt 1 k.p.k. a contrario
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosku o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego P.K. od udziału w sprawie o sygn. akt II KK 24/25.
UZASADNIENIE
Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 12 września 2024 r., sygn. akt VI Ka 677/24, utrzymujący w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie z dnia 19 marca 2024 r., sygn. akt III K 902/23, został zaskarżony kasacją przez obrońcę skazanego G.Ł. Sprawa ta została zarejestrowana w Sądzie Najwyższym pod sygnaturą akt II KK 24/25, zaś zarządzeniem Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Karnej przydzielono ją do rozpoznania SSN P.K. Obrońca skazanego G.Ł. złożył wniosek o wyłączenie SSN P.K., na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 k.p.k., od rozpoznania sprawy kasacyjnej o sygn. akt II KK 24/25. W uzasadnieniu stanowiska, odwołując się orzecznictwa, wskazano na uzasadnione wątpliwości co do bezstronności ww. Sędziego SN w aspekcie instytucjonalnym, wynikające z trybu powołania do pełnienia urzędu sędziego Sądu Najwyższego, tj. na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 3). Zdaniem wnioskodawcy, rozpoznanie ww. sprawy kasacyjnej w takim składzie może świadczyć o lekceważeniu standardów procesowych, orzecznictwa ETPCz oraz „o bezwzględnym dążeniu do utrzymania własnego statusu kosztem praworządności oraz interesów stron postepowania”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek obrońcy skazanego nie zasługiwał na uwzględnienie. Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 41 § 1 k.p.k. sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Treść powołanego przepisu, dla stwierdzenia podstawy wyłączenia sędziego, wymaga istnienia określonej kategorii okoliczności, które, jeżeli zestawić je z przedmiotem rozstrzygnięcia w określonej sprawie, prowadzi do wniosku o uzasadnionej wątpliwości co do bezstronności sędziego, mającego ją rozstrzygnąć. Oznacza to, że pomiędzy podnoszonymi okolicznościami, które powinny mieć charakter rzeczywisty i obiektywny, a rozstrzygnięciem konkretnej sprawy musi zachodzić związek, pozwalający na wyprowadzenie wniosku o istnieniu uzasadnionej wątpliwości co do braku bezstronności w rozstrzygnięciu tej sprawy, a więc o potencjalnie możliwym rozstrzygnięciu na korzyść jednej ze stron, bez uzasadnionych podstaw. Uzasadniona wątpliwość co do bezstronności, w rozumieniu art. 41 § 1 k.p.k., zachodzi zatem zawsze in concreto, a nie in abstracto. Nie może więc stanowić jedynie subiektywnego przekonania określonej osoby, lecz winna być konkretna, realna, obiektywna i poddająca się zewnętrznej weryfikacji (zob. postanowienie SN z 11 stycznia 2012 r., III KK 214/11, OSNKW 2012, z. 4, poz. 4).
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
