Postanowienie SN z dnia 29 grudnia 2025 r., sygn. I CSK 1127/24
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Monika Koba
na posiedzeniu niejawnym 29 grudnia 2025 r. w Warszawie w sprawie z powództwa A.B. przeciwko Gminie B., Skarbowi Państwa - Prezydentowi […] i Spółdzielni Mieszkaniowej Z. w B. o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, na skutek skargi kasacyjnej A.B. od wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z 21 grudnia 2023 r., II Ca 1122/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od powoda na rzecz pozwanych Gminy B. i Spółdzielni Mieszkaniowej Z. w B. kwoty po 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych, a na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 2025 (dwa tysiące dwadzieścia pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia powodowi odpisu niniejszego postanowienia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 21 grudnia 2023 r. Sąd Okręgowy w Bielsku – Białej oddalił apelację powoda A.B. od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku – Białej z 4 września 2023 r., którym oddalone zostało jego powództwo skierowane przeciwko Gminie B., Skarbowi Państwa - Prezydentowi […] oraz Spółdzielni Mieszkaniowej Z. w B. (dalej: „Spółdzielnia”) o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym.
Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez powoda A.B. Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołał się na przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.
Jego zdaniem w sprawie występują istotne zagadnienie prawne sprowadzające się do odpowiedzi na pytania: (1) „Czy liczba wykazu hipotecznego tzw. dawna księga (a nie księga wieczysta) w której na podstawie zaświadczenia po 1 stycznia 1947 r. jest wpisywany (wpisany) Skarb Państwa bez jej zmiany w księgę wieczystą (nadal pozostaje Lwh) stanowi księgę wieczystą w rozumieniu art. 20 Dekretu Prawo rzeczowe z dnia 11 października 1946 r. (Dz.U. Nr 57, poz. 319 – dalej: „Prawo rzeczowe”) wobec której działa rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych, skoro zgodnie § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 listopada 1946 r. o prowadzeniu dotychczasowych ksiąg hipotecznych (gruntowych, wieczystych) po dniu 31 grudnia 1946 r. (Dz.U. Nr 66, poz. 367 – dalej: „Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 listopada 1946 r.”) dla każdego wykazu hipotecznego (wykazu księgi gruntowej, wieczystej) urządza się przy pierwszym wpisie po dniu 31 grudnia 1946 r. nową księgę wieczystą; (2) „Czy sam tylko opisany w art. 238 k.c. obowiązek uiszczania opłaty rocznej powoduje, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nie może być już uznane za bezpłatne (nieodpłatne) w rozumieniu art. 20 Prawa rzeczowego (obecnie art. 6 ust. 1 u.k.w.h.), skoro obowiązek ten jest związany z istotą prawa użytkowania wieczystego, a użytkowanie wieczyste może zostać nabyte np. w formie darowizny.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
