Postanowienie SN z dnia 18 grudnia 2025 r., sygn. I KK 251/25
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek
w sprawie K. S., skazanego za czyn z art. 263 § 2 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 18 grudnia 2025 r., w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji obrońcy skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 15 stycznia 2025 r., IV Ka 1286/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 2024 r., II K 1041/23,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego K. S. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 2024 r., II K 1041/23, K. S. został uznany za winnego czynu z art. 263 § 2 k.k., za który wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności (pkt III). Jednocześnie postępowanie karne przeciwko K. S. zostało umorzone w stosunku do czynu z art. 190 § 1 k.k. (pkt I), jak również został on uniewinniony od czynu z art. 224 § 2 k.k. (pkt II).
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który zaskarżył wyrok Sądu I instancji „w części, tj. w zakresie rozstrzygnięcia co do czynu opisanego w punkcie III. rubrum wyroku co do winy, na korzyść oskarżonego”. Obrońca zarzucił:
„I. na podstawie art. 438 pkt 4) k.p.k., rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu, poprzez wymierzenie osobie uprzednio niekaranej, o ustabilizowanej sytuacji życiowej, prowadzącej dobrze prosperującą (uprzednio względem tymczasowego aresztowania) spółkę, przyznającej się do popełnionego czynu i wyrażającej w tym zakresie skruchę, kary w wymiarze jednego roku bezwzględnego pozbawienia wolności za przestępstwo zagrożone karą od 6 miesięcy pozbawienia wolności do 8 lat pozbawienia wolności, wynikającą z niewłaściwego wartościowania okoliczności korzystnych dla oskarżonego w kontekście wymiaru kary, a także przewartościowania okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego, skutkujące wymierzeniem oskarżonemu kary pozostającej w sprzeczności z dyrektywami wymiaru kary opisanymi w art. 53 k.k., a to jedynie celem „pochłonięcia" orzeczoną karą okresu niezasadnego, przewlekłego i sprzecznego z normami Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności tymczasowego aresztowania oskarżonego”. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary w wymiarze nie wyższym niż 150 stawek dziennych grzywny, po 100 zł każda stawka, tj. grzywny w wysokości 15000 zł, a to w oparciu o art. 37a k.k., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
