Wyrok SN z dnia 12 grudnia 2025 r., sygn. II CSKP 833/23
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)
SSN Władysław Pawlak
SSN Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca)
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 12 grudnia 2025 r. w Warszawie skargi kasacyjnej Bank w W. Oddział w Polsce od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 16 grudnia 2021 r., VI ACa 499/19, w sprawie z powództwa R.W. i J.W. przeciwko Bank w W. Oddział w Polsce o zapłatę,
oddala skargę kasacyjną.
Władysław Pawlak Grzegorz Misiurek Agnieszka Piotrowska
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 16 kwietnia 2019 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił powództwo J.W. i R.W. o zasądzenie od pozwanego Bank z siedzibą w W. (dalej Bank) kwotę 326 337,80 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie z tytułu zwrotu świadczenie uiszczonego na podstawie nieważnej umowy kredytu hipotecznego.
Sąd ustalił, że w dniu 4 grudnia 2007 r. powodowie jako konsumenci zawarli z poprzednikiem prawnym pozwanego Banku umowę o kredyt hipoteczny waloryzowany (indeksowany) kursem franka szwajcarskiego (CHF), na podstawie której został im udzielony kredyt w kwocie 444 873,43 zł, indeksowany do franka szwajcarskiego (CHF), przeznaczony na zakup lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd szczegółowo opisał postanowienia umowy oraz sposób jej wykonywania przez strony. Aneks z 13 września 2011 r. do umowy umożliwiał spłatę rat kredytu w CHF. Powodowie nadal spłacają ten kredyt.
Sąd Okręgowy ocenił, że wbrew stanowisku powodów, umowa kredytu jest ważna, nawet przy przyjęciu abuzywności wskazanych przez powodów § 7 ust.4 i § 9 ust.2 pkt 1 regulaminu stanowiącego integralną część umowy. Skutkiem abuzywności klauzul przewidzianym w art. 385§ 1 k.c. jest jedynie ich bezskuteczność; w pozostałym zakresie umowa wiąże zatem strony, zaś jej postanowienia uznane za abuzywne powinny i mogą być uzupełnione w oparciu o odpowiednie postanowienie wynikające z ustawy, z zasad współżycia społecznego lub z ustalonych zwyczajów (art. 56 k.c.). Odnosząc się do takiej możliwości, Sąd Okręgowy wskazał, że w miejsce jednostronnie ustalanych i stosowanych arbitralnie przez pozwanego kursów waluty indeksacji (kupna i sprzedaży), możliwe jest zastosowanie obiektywnego i weryfikowalnego przez obie strony kursu waluty, którym, zgodnie z ustalonym zwyczajem, jest średni kurs ogłaszany przez Narodowy bank Polski (NBP), albowiem zasadne jest zastosowanie przez analogię art. 41 ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe. Z podanych przyczyn oddalił powództwo o zapłatę jako pozbawione podstaw.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
