Postanowienie SN z dnia 13 października 2026 r., sygn. III CZ 185/26
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Tomasz Szczurowski
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 13 października 2026 r. w Warszawie zażalenia A.W. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 21 listopada 2025 r., VI WSC 42/25, w sprawie ze skargi A.W. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 26 listopada 2014 r., sygn. akt VI ACa 287/14, w sprawie z powództwa I. w W. przeciwko A.W. o zapłatę,
1. oddala zażalenie;
2. odstępuje od obciążenia A.W. kosztami postępowania zażaleniowego;
3. przyznaje adwokatowi A.Z. kwotę 4050 zł (cztery tysiące pięćdziesiąt złotych) tytułem wynagrodzenia za pełnienie zastępstwa procesowego z urzędu w postępowaniu zażaleniowym i nakazuje Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie wypłacenie tej sumy na rzecz adwokata A.Z. ze Skarbu Państwa.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 21 listopada 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie VI Wydział Cywilny umorzył postępowanie wywołane wnioskiem skarżącego z 21 lipca 2025 r. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (pkt 1); odrzucił wniosek A.W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Apelacyjnego z 26 listopada 2014 r., sygn. akt VI ACa 287/14 (pkt 2), odrzucił skargę A.W. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Apelacyjnego z 26 listopada 2014 r., sygn. akt VI ACa 287/14 (pkt 3). W uzasadnieniu wskazano, że postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 23 lipca 2025 r. sygn. akt V ACo 263/25 ustanowiono dla A.W. adwokata z urzędu w celu złożenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, sygn. akt VI ACa 287/14 (k.78). Nadto pismem z 4 listopada 20255 r. skarżący cofnął złożony w dniu 21 lipca 2025 r. wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wobec powyższego, rozstrzygnięcie wniosku stało się bezprzedmiotowe, a postępowanie nim wywołane należało umorzyć, o czym Sąd orzekł w punkcie 1 sentencji. Odnosząc się natomiast do złożonej skargi wskazano, że skarżący uchybił terminowi do jej wniesienia. Sformułował w tym przedmiocie wniosek o jego przywrócenie, jednakże był on zdaniem Sądu Apelacyjnego spóźniony w myśl art. 169 § 1 k.p.c. Na uwzględnienie bowiem zasługuje, że już uprzednio złożony przez A.W. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został odrzucony postanowieniem z 26 czerwca 2025 r., a sam fakt ustanowienia pełnomocnika z urzędu skarżącemu, nie otworzył A.W. ponownie drogi do złożenia, czy to wniosku o przywrócenie terminu, czy też samej skargi. Nadto w ocenie Sądu Apelacyjnego nie zasługiwała na uwzględnienie argumentacja pełnomocnika co do zachowania tygodniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu liczonego od dnia zapoznania się przez niego z aktami przedmiotowej sprawy. Jak pełnomocnik sam wskazuje, odebrał pismo o wyznaczeniu go pełnomocnikiem 14 sierpnia 2025 r., dlatego niezwłocznie winien skontaktować się ze skarżącym i zapoznać się z aktami sprawy, a za takie nie można uznać zapoznania się z nimi dopiero po trzech tygodniach, tj. w dniu 4 września 2025r. Tym bardziej, iż pełnomocnik zaniechał wskazania przyczyny tak długiego oczekiwania na podjęcie czynności w przedmiotowej sprawie.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
