Logo Platforma Księgowych i Kadrowych
    Pokaż wyniki dla:
    Pokaż wyniki dla:
    uźytkownik Zaloguj się koszyk Kup dostęp
    • Twój panel
    • Tematyka
      • Podatki (615845)
      • Kadry i płace (27057)
      • Obrót gospodarczy (91775)
      • Rachunkowość firm (4013)
      • Ubezpieczenia (37769)
    • Aktualności
    • Kalkulatory
    • Porady i artykuły
    • Tematy na czasie
      • ZMIANY 2027
      • REFORMA PIP
      • NOWY STAŻ PRACY
      • JAWNOŚĆ WYNAGRODZEŃ
      • ZMIANY 2026
    • Czasopisma
    • Akty prawne
    • Interpretacje
    • Orzeczenia
    • Formularze
    • Wskaźniki i stawki
    • Narzędzia i programy
      • Kursy walut
      • PKD
      • PKWiU 2015
      • KŚT ze stawkami amortyzacji
    • Terminarz
    • Wideoporady
    09.10.2026

    Postanowienie SN z dnia 9 października 2026 r., sygn. II CSKP 1101/25

    Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

    SSN Marta Romańska

    na posiedzeniu niejawnym 9 października 2026 r. w Warszawie na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 29 sierpnia 2023 r., I ACa 1153/22, w sprawie z powództwa J.C. i A.C. przeciwko Bank spółki akcyjnej w W. o zapłatę i ustalenie,

    zmienia postanowienie Sądu Najwyższego z 19 grudnia 2025 r., I CSK 749/24 w ten sposób, że odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

    UZASADNIENIE

    Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do powyższych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.

    Pozwany wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj. art. 455 k.c. w zw. z art. 481 § 1-2 k.c. w zw. z art. 358 § 2 k.c. oraz w zakresie art. 455 k.c. w zw. z art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 405 k.c. w zw. z art. 410 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13.

    Skarżący powołał się też na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, które przedstawił jako pytania (art. 398§ 1 pkt 1 k.p.c.): - „czy w świetle art. 385§ 1 k.c. oraz w świetle art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 uznać należy, że postanowienia umowy kredytu denominowanego, które w swojej treści odwołują do tabel kursów banków, służących przeliczeniu kwoty kredytu wyrażonego w walucie obcej, na walutę krajową, a także przeliczeniu wysokości raty kapitałowo- odsetkowej w przypadku wyboru spłaty w walucie krajowej, naruszają interesy konsumenta w sposób rażący w sytuacji, w której (i) konsument został pouczony, że wahania kursów waluty obcej wpłyną na wysokość salda kredytu oraz wysokość raty kapitałowo-odsetkowej w przypadku spłaty w walucie krajowej, a także w sytuacji, w której (ii) poprzez odwołanie do waluty obcej - konsument otrzymuje świadczenie ekwiwalentne w postaci niższego oprocentowania kredytu, a (iii) kursy waluty wynikające z tabeli kursów banku nie odbiegają w sposób znaczny od średniego kursu NBP?”; - „jaki w świetle art. 385§ 1 k.c. w zw. z 385§ 2 zdanie pierwsze k.c. w zw. z art. 4 ust. 2 i 5 dyrektywy 93/13 zakres pouczenia konsumenta o ryzyku kursowym/walutowym przy zawarciu umowy kredytu denominowanego jest wymagany, aby uznać, że postanowienia umowy były w pełni zrozumiałe pod względem formalnym i gramatycznym, w sposób transparenty, obrazujący ryzyko kursowe związane z zaciąganym zobowiązaniem, a w konsekwencji, aby uznać, że były one zgodne z dobrymi obyczajami, ponadprzeciętnym obowiązkiem informacyjnym i w sposób nienaruszający interesów kredytobiorcy w sposób rażący, a w szczególności: (i) czy możliwe jest ustalenie zamkniętego katalogu informacji, jakie powinno zawierać takie pouczenie, a jeśli tak, to jakie informacje powinno owo pouczenie zawierać mając na względzie wytyczne zawarte w ówczesnych regulacjach, w tym zgodnie z obowiązującymi na dzień zawarcia umowy rekomendacjami Komisji Nadzoru Bankowego/Finansowego, (ii) czy sądy orzekające dokonując oceny dochowania obowiązku informacyjnego przez przedsiębiorcę winny brać pod uwagę, że w momencie zawierania umowy brak było bogatego dorobku orzeczniczego TSUE oraz Sądu Najwyższego w zakresie obowiązków informacyjnych, (iii) czy kredytodawca spełnia obowiązek informacyjny przedstawiając dane historyczne waluty, do której denominowany jest kredyt oraz przedstawia symulacje wahań kursowych nieuwzględniających całego okresu kredytowania, tylko na kilka lat wprzód, (iv) czy przy ustalaniu zakresu obowiązku informacyjnego należy uwzględnić specyfikę gospodarki, stosunków i zwyczajów panujących w danym kraju (m.in. transformację gospodarczą, wahania kursowe waluty krajowej w stosunku do walut obcych, okoliczności wprowadzenia danego produktu na rynek, (v) czy przekazanie informacji o ryzyku w formie pisemnej stanowi większą gwarancję przekazania informacji w sposób zrozumiały niż przekazanie informacji o ryzyku w formie ustnej, (vi) czy przy ocenie przejrzystości postanowienia umownego, a szerzej również jego zgodności z dobrymi obyczajami, a w konsekwencji uczciwości, należy brać pod uwagę istniejące w dacie zawarcia umowy zalecenia organów państwowych, regulujących rynek kredytów hipotecznych, takich jak „Rekomendacja S” z 2006 roku, a zwłaszcza czy wypełnienie przez bank wskazówek zawartych w tego rodzaju zaleceniach organu państwowego można uznać za tworzące domniemanie wypełnienia przez bank obowiązku informacyjnego, przejrzystości postanowienia umownego oraz jego zgodności z dobrymi obyczajami?”; - „czy w świetle art. 3 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 385§ 1 k.c. w zw. z wykładnią art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 dokonaną w wyroku TSUE C-19/20 dokonanie przez strony wcześniej zawartej umowy kredytu zlotowego czynności prawnej dotyczącej zmiany treści stosunku prawnego (aneksu do pierwotnej umowy), który to aneks zawiera postanowienia abuzywne, w sytuacji, w której stosunek umowny ukształtowany aneksem nie może być wykonywany bez tych postanowień abuzywnych, skutkuje upadkiem jedynie czynności prawnej zmieniającej pierwotną umowę, czy też rozciąga się na cały stosunek prawny od samego początku, jeśli pierwotna umowa nie zawiera abuzywnych postanowień, może być wykonywana z pominięciem aneksu jako umowa kredytu zlotowego, a wobec faktu, że oceny abuzywności dokonuje się na dzień zawarcia umowy niemożliwym jest stwierdzenie, że dacie zawarcia umowy zawierała ona abuzywne postanowienia?”.

    ikona kłódki
    Treści dostępne dla abonentów IFK Platformy Księgowych i Kadrowych

    Już dziś zamów dostęp
    do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych

    • Codzienne aktualności prawne
    • Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
    • Bogatą bibliotekę materiałów wideo
    • Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
    Masz już konto? Zaloguj się
    Kup dostęp
    ikona kłódki
    Funkcjonalności dostępne dla abonentów IFK Platformy Księgowych i Kadrowych

    Już dziś zamów dostęp
    do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych

    • Codzienne aktualności prawne
    • Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
    • Bogatą bibliotekę materiałów wideo
    • Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
    Masz już konto? Zaloguj się
    Kup dostęp
    • INFOR.PL
    • INFORLEX
    • GAZETA PRAWNA
    • INFORORGANIZER
    • SKLEP
    Copyright © 2026 INFOR PL S.A.