Postanowienie NSA z dnia 10 września 2026 r., sygn. II GZ 391/26
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2026 r. sygn. akt VI SA/Wa 1046/26 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.M. na decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia 18 lutego 2026 nr EA-b-400/140/26 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń polną do celów ochrony osobistej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 29 czerwca 2026 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1046/26) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.M. (dalej przywołany jako: "Skarżący", "Strona") na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 18 lutego 2026 r. nr EA-b-400/140/26 w przedmiocie cofnięcie pozwolenia na broń palną do celu ochrony osobistej
W treści uzasadnienia WSA wskazał, że Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji, wskazując, że brak wstrzymania wykonania skarżonej decyzji spowoduje zarówno szkodę majątkową, wynikającą z konieczności niezwłocznego zbycia broni w warunkach przymusu i presji czasu (ryzyko sprzedaży poniżej wartości rynkowej) albo z trwałego pozbawienia broni cech użytkowych (co typowo istotnie obniża wartość rzeczy) oraz szkodę niemajątkową, polegającą na istotnym i realnym ograniczeniu sfery praw i bezpieczeństwa skarżącego w okresie zawisłości sporu sądowego (przy braku dokonanych ustaleń organu, aby skarżący stanowił zagrożenie dla siebie lub porządku publicznego). Wobec powyższego WSA stwierdził, że podane przez Skarżącego okoliczności nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Konsekwencją wykonania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń jest zbycie broni, przy czym nie stanowi to samoistnej podstawy przemawiającej za zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2024 r. poz. 485) wynika bowiem, że osoba która utraciła uprawnienie do posiadania broni lub której unieważniono kartę rejestracyjną broni pneumatycznej, jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję do tej broni. Ponadto w myśl ust. 3 ww. przepisu jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji. Wobec powyższego zarówno złożenie broni do depozytu policyjnego, jak i zbycie broni, należą do zwyczajnych następstw decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni i nie mają charakteru nadzwyczajnego, który pozwalałby na wstrzymanie wykonania decyzji. Ponadto, brak możliwości korzystania z posiadanej broni sam w sobie stanowi dla skarżącego dolegliwość, jednak nie powoduje ona trwałych, czy też niemożliwych do przezwyciężenia z finansowego punktu widzenia skutków. Trudno w tej mierze przyjąć, że szkoda, którą poniósł skarżący w związku z wydaniem skarżonej decyzji jest znacznych rozmiarów, czy też wynikające z niej skutki są trudne do odwrócenia.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
