Postanowienie SN z dnia 2 września 2026 r., sygn. I CSK 2138/24
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Jacek Widło
na posiedzeniu niejawnym 2 września 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa M.P. i K.M. przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 28 grudnia 2023 r., I ACa 1979/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego Banku spółki akcyjnej w W. na rzecz powodów M.P. i K.M. kwoty po 1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia Bankowi spółce akcyjnej w W. do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Pozwany Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 28 grudnia 2023 roku w sprawie o zapłatę z powództwa M.P. i K.M. zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie powództwa w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne dotyczącej możliwości dalszego wykonywania umowy kredytowej, pierwotnie zawartej w walucie polskiej (PLN) a następnie aneksowanej i przekształconej w umowę kredytu indeksowanego do franka szwajcarskiego (CHF), której klauzule uznano za niedozwolone (indeksacyjne). Problem dotyczył możliwości dalszego obowiązywania w pierwotnym jej kształcie jako kredytu złotowego, po uznaniu części klauzul (indeksacyjnych) za niedozwolone. Następnie wskazano związane z tym zagadnienie dotyczące sposobu zwrotu kwot uiszczonych i możliwości ich zwrotu, w oparciu o pierwotnie zawartą umowę w złotówkach z oprocentowaniem Wibor. Wskazano też na zagadnienia dotyczące możliwości uzupełniania umowy, przepisami dyspozytywnymi krajowymi w zakresie klauzul, które uznano za niedozwolone i przez to niewiążących. Wskazano też na zagadnienie prawne stosowania przy orzekaniu zasady proporcjonalności, pomiędzy wagą naruszenia a jej potencjalnymi skutkami i adekwatnością konsekwencji dla obu stron. Wskazano też na potrzebę wykładni art. 385§ 1 w zw. z art. 65 § 1 oraz § 2 k.c., w zakresie przesłanki „rażącego naruszenia interesu konsumenta", w szczególności czy należy go utożsamiać wyłącznie z samą nierównowagą praw i obowiązków stron umowy czy to prawnych, czy też finansowych i wzięcia pod uwagę finansowej korzystności kredytu indeksowanego. Wskazał też na potrzebę wykładni i sposobu rozumienia pojęcia „postanowienia umowy” i możliwości swoistej „fragmentacji” klauzul umownych pod kątem ich abuzywności, tak aby brak związania nimi dotyczył tylko części postanowienia uznanego za niedozwolone a nie całej klauzuli.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
