Postanowienie SN z dnia 20 sierpnia 2026 r., sygn. III KO 175/26

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Włodzimierz Wróbel

w sprawie P. P.

skazanego za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 2 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zb. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 sierpnia 2026 r.

wniosku skazanego

o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 21 grudnia 2004 r., sygn. akt II AKa 547/04, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. akt III K 195/03

na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.

postanowił:

odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

W dniu 30 lipca 2026 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło kolejne pismo skazanego P.P. , zatytułowane „wniosek”, w którym skazany zwrócił się o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 21 grudnia 2004 r., sygn. akt II AKa 547/04, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. akt III K 195/03, którym skazany został uznany za winnego usiłowania zabójstwa W. B. w związku z usiłowaniem rozboju przy użyciu niebezpiecznego narzędzia i skazany na karę 25 lat pozbawienia wolności, w warunkach powrotu do przestępstwa z art. 64 § 2 k.k. We wniosku skazany podniósł, że został przymuszony przez funkcjonariusza Policji do złożenia określonej treści wyjaśnień, w zamian obiecywano mu łagodniejszą kwalifikację czynu (z art. 156 § 1 k.k.) i karę do 8 lat pozbawienia wolności; wskazał, że sprawcą czynu mógł być świadek J. B. ; domagał się przeprowadzenia badania poligraficznego, na które wcześniej nie wyrażono zgody; kwestionował wiarygodność zeznań świadków, w tym podnosił, że świadkowie S. F. k i J. B. byli w dniu zatrzymania nietrzeźwi; wskazywał na brak jego odcisków palców na narzędziu przestępstwa oraz na niepobranie odcisków i wymazów spod paznokci od innych osób; kwestionował wreszcie zastosowanie wobec niego instytucji powrotu do przestępstwa z art. 64 § 2 k.k., twierdząc, że przepis ten nie ma zastosowania do zbrodni.

Treści dostępne dla abonentów IFK Platformy Księgowych i Kadrowych

Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych

• Codzienne aktualności prawne
• Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
• Bogatą bibliotekę materiałów wideo
• Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty

Zamów teraz Masz już konto? Zaloguj się