Wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2026 r., sygn. III FSK 950/25
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia NSA Anna Dalkowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Protokolant asystent sędziego Karolina Koczywąs, po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2023 r., sygn. akt III FSK 2757/21 oddalającym skargę kasacyjną R.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn.. akt I SA/Gd 1755/19 w sprawie ze skargi R.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 lipca 2019 r., nr 2201-IEW-1.4123.195,199,200,2019/KB w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich oddala skargę o wznowienie postępowania.
Uzasadnienie
1. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego.
1.1. Wyrokiem z 25 października 2023 r., sygn. akt III FSK 2757/21, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 1755/19 w sprawie ze skargi R. P. (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 lipca 2019 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki.
1.2. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając wszystkie jej zarzuty za bezzasadne. Sąd stwierdził, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły swoją właściwość miejscową na podstawie adresu siedziby spółki ujawnionego w KRS, nawet jeśli adres ten miał charakter fikcyjny. Za nieistotne dla wyniku sprawy uznano także uchybienia związane z art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111, dalej: "o.p."), ponieważ stanowisko strony zostało ostatecznie rozpoznane przez organ odwoławczy.
NSA podzielił stanowisko WSA, że skarżący jako członek zarządu nie wykazał przesłanek egzoneracyjnych z art. 116 o.p. Nie wskazał bowiem realnego majątku spółki, z którego możliwe byłoby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części, a nieruchomości obciążone hipotekami nie dawały takiej realnej możliwości. Sąd uznał też, że zarzuty dotyczące braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość były nieskuteczne, ponieważ skarga kasacyjna nie podważyła prawidłowo ustaleń faktycznych organów. Nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty dotyczące doręczeń oraz terminu z art. 118 § 1 o.p., gdyż decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej została wydana przed upływem właściwego pięcioletniego terminu.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
