Wyrok NSA z dnia 14 maja 2026 r., sygn. II GSK 1690/25
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2470/24 w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 21 maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 marca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2470/24 oddalił złożoną przez D. Sp. z o.o. z siedzibą
w W. (zwane dalej D.) skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 21 maja 2024 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m.t. Warszawy z dnia 4 grudnia 2023 r., nr [...] odmawiającą udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej stanowiącej ulicę [...] w rejonie ulicy [...] w celu umieszczenia pawilonu (kiosku) handlowego i powierzchni 25 m2 na okres od 17 lutego 2023 r. do 31 grudnia 2024 r. W wyroku tym, z powołaniem się na art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej p.p.s.a.), Sąd I instancji podzielił pogląd orzekającego w sprawie organu odwoławczego, stwierdzając, że decyzję wydano prawidłowo stosując art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2025 r., poz. 889, zwanej dalej u.d.p.). Trafnie oceniły organy, że w sprawie nie zaszedł wyjątek od zasady, w myśl której, zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt u.d.p., zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (zd. pierwsze); w szczególności zabrania się lokalizacji lub umieszczania urządzeń obcych, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 1). W myśl art. 39 ust. 3 u.d.p., w szczególnie uzasadnionych przypadkach, z wyjątkiem art. 39 ust. 31 u.d.p., lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń obcych oraz reklam może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej – zezwolenie nie jest wymagane w przypadkach wydania decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 7 u.d.p., lub w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 39 ust. 7a lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c u.d.p. (zd. pierwsze); jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w art. 39 ust. 1a u d.p., jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg. W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że w realiach badanej sprawy nie zaszedł szczególnie uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 39 ust. 3 u.d.p. W zakresie organizacji ruchu, urządzenie w postaci kiosku ogranicza przepustowość ciągu pieszego ulicy [...]. Nadto, motywy, jakie kierowały skarżącą nie wpisują się w żadnym względzie w szczególnie uzasadniony przypadek. Wyłącznym powodem zabiegów o zezwolenie jest wola prowadzenia działalności gospodarczej w formie wolnostojącego tymczasowego pawilonu (odmiany kiosku), a więc motywy natury ekonomicznej i socjalnej (zamiar zatrudnienia pracowników), a nadto i to, że pawilon już wcześniej, przed jego nabyciem przez D. tam stał, a inni przedsiębiorcy w podobnych realiach uzyskiwali zezwolenia. Trafnie podniesiono w uzasadnieniu decyzji, że podstawy odmowy zostały w badanej sprawie wzmocnione przez: a) pogorszenie uwarunkowań funkcjonowania ciągu pieszego przez projektowany obiekt (przez znaczne zmniejszenie jego szerokości) oraz b) zamiary m.st. Warszawy w sferze planowania przestrzennego, bowiem przyjęto zasadę, iż punkty handlowe docelowo powinny być lokowane na stałe w parterach budynków wielofunkcyjnych i takie założenie wpisuje się w realizowany w gminie ład przestrzenny; wymaga więc odejścia od tymczasowych, często prowizorycznych, konstrukcji (kiosków) w przestrzeni pasa drogowego, które rodzą chaos w przestrzeni miejskiej (co wynika z opinii Biura Architektury i Planowania Przestrzennego m.st. Warszawy z dnia 22 czerwca 2023 r.).
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
