Postanowienie SN z dnia 16 lipca 2026 r., sygn. I CSK 3511/24

16 lipca 2026 r.

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

SSN Mariusz Łodko

na posiedzeniu niejawnym 16 lipca 2026 r. w Warszawie
‎w sprawie z powództwa M. G. i J. G.
‎przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.
‎o zapłatę,
‎na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W.
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku
‎z 13 czerwca 2024 r., I ACa 710/23,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

[wr]

UZASADNIENIE

Pozwany Bank spółka akcyjna w W. (poprzednio Bank1 spółka akcyjna w W.) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 13 czerwca 2024 r. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnił jej oczywistą zasadnością (art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.), wynikającą z naruszenia przez Sąd drugiej instancji art. 385¹ § 1 k.c. i art. 58 § 2 k.c. w zakresie dotyczącym zastosowania tych przepisów do oceny umowy kredytu dewizowego (walutowego), z całkowitym pominięciem charakteru tej umowy, jej specyfiki, jak również wyłącznie fakultatywnego charakteru postanowień umowy dotyczących wypłaty i spłaty kredytu w złotych.

Na wypadek nieuwzględnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania opartego na przesłance z art. 398§ 1 pkt 4 k.p.c., skarżący wskazał na wystąpienie istotnych zagadnień prawnych (art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c.), które ujął w pytaniach: 1) czy za indywidualnie wynegocjowany – w rozumieniu ‎art. 385 § 1 k.c. – uznać należy warunek umowny (postanowienie umowne), które zostało wprowadzone do umowy kredytu po przedstawieniu konsumentowi co najmniej dwóch możliwych (alternatywnych) rozwiązań oferowanych przez przedsiębiorcę, z których tylko jedno jest potencjalnie abuzywne i przy założeniu, że konsument miał swobodę wyboru obu rozwiązań?; 2) czy na etapie oceny możliwości obowiązywania umowy po usunięciu postanowienia abuzywnego ‎i stwierdzenia braku możliwości funkcjonowania umowy kredytu bez tych postanowień uznanych za abuzywne, dopuszczalne jest ustalenie treści umowy (stosunku prawnego), w zakresie który był regulowany przez normę abuzywną, na podstawie art. 65 § 1 i 2 k.c. lub art. 56 k.c. w zw. z art. 41 pr. weksl. lub art. 56 k.c. w zw. z art. 358 § 2 k.c. lub art. 56 k.c. w zw. ze wskazanymi w przypisie kilkudziesięcioma przepisami, z których na zasadzie analogii iuris lub analogii legis wynika, że w polskim prawie obowiązuje generalna norma, zgodnie z którą wartość waluty obcej określa się według kursu średniego NBP?; 3) czy jeżeli bez abuzywnego postanowienia umowa kredytu dewizowego nie może obowiązywać, to dochodzi do automatycznej jego substytucji normą dyspozytywną, o ile tylko zastosowanie środków krajowych zapewnia doprowadzenie do sytuacji jaka miałby miejsce, gdyby umowa nie zawierała tego abuzywnego postanowienia?; 4) czy ‎art. 358 § 2 k.c. stanowi szczegółowy przepis dyspozytywny, który znajduje zastosowanie z mocy prawa (automatycznie) w miejsce abuzywnego postanowienia określającego sposób ustalenia kursu franka szwajcarskiego, na potrzeby dobrowolnych i fakultatywnych operacji związanych z przeliczaniem przy wypłacie i przy spłacie kredytu?; 5) jaki charakter ma wyrok sądu w zakresie orzeczonych skutków abuzywności w postaci unieważnienia umowy kredytu (konstytutywny czy deklaratoryjny) w odniesieniu do roszczeń pieniężnych o zwrot nienależnych świadczeń, a w konsekwencji, kiedy powstaje obowiązek rozliczeń stron w związku z unieważnieniem umowy kredytu, czyli kiedy roszczenia restytucyjne stron przedmiotowej umowy stają się wymagalne oraz od kiedy należy liczyć odsetki za opóźnienie w zapłacie tychże należności?; 6) czy wynikający ‎z art. 212 § 2 k.p.c. w zw. z art. 156 k.p.c. w zw. z art. 156 k.p.c. w zw. z art. 385 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 353 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 353 k.c. w zw. z art. 405 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 93/13 ‎w zw. z art. 267 i 288 TFUE oraz w zw. z art. 4 ust. 3 TUE obowiązek poinformowania konsumenta przez sąd o konsekwencjach prawnych wynikających z unieważnienia w całości umowy kredytu obejmuje konieczność poinformowania konsumenta o możliwości dochodzenia przez bank roszczeń wynikających ‎z unieważnienia umowy, w tym roszczenia o zapłatę tzw. wynagrodzenia za korzystanie z kapitału, nawet jeżeli istnienie tych roszczeń nie jest ostatecznie przesądzone, aby konsument mógł świadomie i dobrowolnie podjąć decyzję ‎o skorzystaniu z przysługujących mu uprawnień?; 7) czy w sytuacji, w której mechanizm przeliczenia należności w oparciu o tabele kursowe banku ma charakter fakultatywny, zastosowanie powinien mieć reżim art. 385 § 1 i 2 k.c., ‎art. 385 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13?

Treści dostępne dla abonentów IFK Platformy Księgowych i Kadrowych

Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych

• Codzienne aktualności prawne
• Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
• Bogatą bibliotekę materiałów wideo
• Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty

Zamów teraz Masz już konto? Zaloguj się