Wyrok NSA z dnia 27 maja 2026 r., sygn. III FSK 1340/25
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska, po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 197/25 w sprawie ze skargi G. A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 4 marca 2025 r., nr 1001-IEW-3.7113.42.2024.22.U14.JH w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. A. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 2 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 197/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę G. A. (dalej: "Skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: "Organ") z 4 marca 2025 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.
Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skarżąca reprezentowana przez adwokata zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcie w całości zarzucając orzeczeniu naruszenie:
1. art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 151 w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 32 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") w zw. z art. 33 ust. 1 u.p.e.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd pierwszej instancji, iż organy obu instancji błędnie ustaliły i uznały, iż odpisy tytułów wykonawczych nr 1071.723.38480.2020, 1071.723.38461.2020, 1071.723.38897.2020, 1071.723.38904.2020 zostały doręczone Skarżącej, podczas gdy akta są tak wybrakowane, że na ich podstawie nie sposób tego ustalić. Brak jest jakiegokolwiek dowodu w aktach sprawy na fakt doręczenia w/w tytułów wykonawczych Skarżącej w dniu 23 marca 2020 r. Rzekome doręczenie w/w tytułów Organ wyłącznie domniemywa na podstawie zawiadomienia ZUS, w sytuacji, gdy rzeczone zawiadomienie nie jest adekwatnym dowodem do ustalenia, iż Skarżącej faktycznie miałyby zostać doręczone tytuły wykonawcze. Z faktu doręczenia Skarżącej zawiadomienia z ZUS, banku, czy innej instytucji, nie wynika automatycznie fakt doręczenia tytułu wykonawczego. Zwłaszcza, że w aktach sprawy brak jest stosownych zwrotek doręczenia Skarżącej tytułów wykonawczych. Jeżeli Skarżącej nigdy nie doręczono tytułów wykonawczych i nigdy nie otworzył się jej termin do zgłoszenia zarzutów, uznać należy, że zarzuty wniesione w marcu 2024 r. zostały przez nią wniesione w terminie. Niezależnie od tego, czy wobec Skarżącej miałyby mieć zastosowanie przepisy sprzed, czy po nowelizacji ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 11 września 2019 r. (wejście w życie 30 lipca 2020 r.),
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
