Wyrok NSA z dnia 27 maja 2026 r., sygn. III FSK 1353/25
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Rz 151/25 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 17 stycznia 2025 r., nr SKO.4140.283.1762.2024 i SKO.4140.284.1763.2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2023-2024 oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Rz 151/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: skarżąca, Spółka) na dwie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 17 stycznia 2025 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2024 i 2023 rok.
Zaskarżonymi do sądu decyzjami SKO uchyliło decyzje Prezydenta Miasta K. i przekazało mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że podjęte przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia nie naruszają art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r., poz. 111 z późn. zm., dalej: O.p.). Wskazano na istotne wątpliwości co do okoliczności faktycznych mających podstawowe znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości w zakresie odnoszącym się do powierzchni budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w tym składników majątku spółki ujętych w ewidencji środków trwałych, takich jak kanalizacja sanitarna i deszczowa, instalacja c.o., instalacje sanitarne i plac składowy, których dotychczas nie zakwalifikowano jako części składowych budynków ani odrębnych budowli. Organ odwoławczy wskazał, jak tego wymaga treść art. 233 § 2 O.p., okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Niekompletne ustalenia stanu faktycznego dotyczyły dwóch z trzech przedmiotów opodatkowania, których dotyczyło postępowanie; nieprawidłowości nie stwierdzono tylko odnośnie do gruntów. Stwierdzone uchybienia są w przekonaniu Sądu były na tyle istotne dla wyniku sprawy, że uzasadniały wydanie decyzji kasatoryjnej, o której mowa w art. 233 § 2 O.p. Dokonanie we wskazanym zakresie dodatkowych ustaleń i kwalifikacji w toku postępowania odwoławczego mogłoby, przy podejmowaniu rozstrzygnięcia na podstawie art. 233 § 1 O.p., okazać się niedopuszczalne z uwagi na dyspozycję art. 234 O.p., a uzupełnienie we wskazanym zakresie postępowania przez organ odwoławczy mogłoby wykraczać poza dyspozycję art. 229 O.p. i mogłoby zostać uznane za naruszenie art. 127 O.p. (zasady dwuinstancyjności postępowania). Wbrew twierdzeniom skarżącego, decyzja kasacyjna, w której organ odwoławczy poleca organowi pierwszej instancji podjąć dodatkowe czynności wyjaśniające i analityczne, choćby ustalenia te miały mieć wpływ na wymiar podatku, nie świadczy o naruszeniu zakazu reformationis in peius, ponieważ rozstrzygnięcie takie nie zostałoby podjęte w postępowaniu odwoławczym, lecz przez organ pierwszej instancji, a od decyzji takiej przysługiwać będzie odwołanie.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
