Postanowienie SN z dnia 12 maja 2026 r., sygn. I USK 945/26
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Robert Stefanicki
w sprawie z odwołania M. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Tarnowie
o przeliczenie kapitału początkowego,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 12 maja 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej ubezpieczonej
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 17 czerwca 2025 r.,
sygn. akt III AUa 1074/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. oddala wniosek skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego pełnomocnika ustanowionego z urzędu.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z 17 czerwca 2025 r. oddalił apelację M. K. od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie z 27 czerwca 2023 r. oddalającego odwołania wnioskodawczyni od dwóch decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Tarnowie z dnia 18 maja 2022 r. i z dnia 9 grudnia 2022 r. ustalających przysługujący jej kapitał początkowy na dzień 1 stycznia 1999 r. w tej samej kwocie 21.529,09 zł. Do ustalenia wartości kapitału organ rentowy nie uwzględnił okresu od 1 lipca 1991 r. do 30 kwietnia 1992 r., ponieważ nie został wystarczająco udowodniony oraz okresów od 2 czerwca 1993 r. do 2 czerwca 1993 r. i od 4 czerwca 1994 r. do 31 grudnia 1998 r., ponieważ okresy, za które nie wypłacono zasiłku dla bezrobotnych, nie zostały wyszczególnione w ustawie emerytalnej jako okresy składkowe albo nieskładkowe.
W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej wnioskodawczyni zaskarżyła wyrok Sądu Apelacyjnego w całości. W podstawach skargi podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a to: art. 174 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż do kapitału początkowego odwołującej się nie należy zaliczyć pracy w okresie od 1 lipca 1991 r. do 30 kwietnia 1992 r. w Salonie Sprzedaży „S.” w B., jak również, że nie należy brać pod uwagę tego, że od 2 maja 1992 r. do 31 grudnia 1992 r. w przedsiębiorstwie „D” R. K. w B. uzyskiwała wynagrodzenie w łącznej kwocie 9.600.000 zł (przed denominacją) pomimo tego, że fakty te zostały udowodnione za pośrednictwem dowodów niebudzących wątpliwości, jak dokumenty w postaci zaświadczeń, czy zeznania świadków. W podstawie naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, skarżąca powołała zarzut naruszenia: art. 316 § 1 k.p.c. przez wydanie orzeczenia bez uwzględnienia całości materiału dowodowego, który został zgromadzony w toku postępowania sądowego, a także wszystkich okoliczności towarzyszących sprawie, które to miały istotny wpływ na jej wynik, a których to Sąd pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wziął pod uwagę takich jak: zaświadczenie z dnia 17 lipca 2003 r. i z dnia 24 czerwca 2020 r.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
