Wyrok SN z dnia 23 kwietnia 2026 r., sygn. II PSKP 114/26
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Bohdan Bieniek (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Dawid Miąsik
SSN Piotr Prusinowski
w sprawie z powództwa Ż. W.
przeciwko P. sp. z o.o. w Z.
o wynagrodzenie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 23 kwietnia 2026 r.,
skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu
z dnia 24 maja 2024 r., sygn. akt V Pa 79/23,
1. oddala skargę kasacyjną,
2. nie obciąża powódki kosztami zastępstwa procesowego strony pozwanej w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Opolu, wyrokiem z dnia 11 lipca 2023 r., oddalił powództwo Ż. W. o zasądzenie od pozwanej P. sp. z o. o. kwoty 14.571,00 zł tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za rok 2017 i 2018, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 9.317 zł od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia zapłaty, oraz od kwoty 5.253 zł od dnia 1 czerwca 2018 r. do dnia zapłaty, oraz kwoty 32.003,09 zł tytułem wynagrodzenia za pracę i dodatku za świadczenie pracy w godzinach nadliczbowych, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, od dziesiątego dnia każdego miesiąca począwszy od 10 maja 2017 r. do 10 maja 2018 r. i od dnia 31 maja 2018 r. za maj 2018 r., we wskazanych za te miesiące kwotach, a także zwrotu kosztów procesu, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, za czas od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy w Opolu, wyrokiem z dnia 24 maja 2024 r., oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 11 lipca 2023 r.
W pierwszej kolejności Sąd Okręgowy wskazał, że Sąd nie jest zobowiązany pouczać pracownika o bezzasadności powództwa i możliwości skutecznego dochodzenia innych roszczeń, jeśli powód jednoznacznie formułuje swoje roszczenie (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 r., I PKN 48/00, OSNAPiUS 2002 Nr 8, poz. 189.). Regułę tę Sąd uzupełnił o stwierdzenie, że miarodajny dla zakresu obowiązku Sądu ustanowionego w art. 477 zdanie drugie k.p.c. jest stopień stanowczości pracownika. Oznacza to, że Sąd powinien uszanować żądanie pracownika, szczególnie gdy sformułował je profesjonalny pełnomocnik, jeśli zostało ono wyrażone klarownie i nie ma wątpliwości, że nie ma on zamiaru domagać się innych możliwych roszczeń (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2018 r., III PK 38/17). Generalnie działanie przez Sąd z urzędu, na podstawie art. 477 k.p.c., ma zapewnić przede wszystkim należytą ochronę pracownikowi, który nie posiada znajomości przepisów prawa, co pośrednio wynika też z art. 5 k.p.c., zgodnie z którym w razie uzasadnionej potrzeby sąd może udzielić stronom i uczestnikom postępowania występującym w sprawie bez adwokata, radcy prawnego rzecznika patentowego lub radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych. Nie powinno się go natomiast stosować wówczas, gdy pracownik korzysta z fachowej pomocy profesjonalnego pełnomocnika (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 2015 r., II PK 182/14, LEX nr 1766114). Nie ulega zatem wątpliwości, że zasada pouczania pracownika o przysługujących mu prawach z art. 477 zd. 2 k.p.c. nie dotyczy sytuacji, gdy pracownik od początku występuje wraz z profesjonalnym pełnomocnikiem, tak jak powódka w niniejszej sprawie. Sąd nie miał więc obowiązku pouczać powódki o błędnym sformułowania żądania powództwa w walucie polskiej, w sytuacji, w której powódka była zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, a żądanie pozwu sformułowane było w sposób jednoznaczny, konsekwentnie podtrzymywane w zakresie waluty roszczenia, w kolejnych pismach procesowych.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
