Skutki podatkowe przejazdów pracowników taksówką w celach służbowych

Pracodawcy coraz częściej finansują pracownikom przejazdy taksówkami, co powoduje spory z organami podatkowymi w zakresie obowiązku poboru zaliczek na podatek dochodowy od wartości takiego świadczenia. Kluczowe w tym zakresie jest rozróżnienie, czy mamy do czynienia ze świadczeniem niepieniężnym (przejazd), czy pieniężnym (zwrot kosztów), oraz czy świadczenie to jest realizowane w interesie pracodawcy, czy pracownika.

Istotne, ale już niewyłączne znaczenie w kwestii uznania za przychód zwróconych pracownikom kosztów poniesionych z tytułu korzystania przez nich z taksówek do celów służbowych ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. (sygn. akt K 7/13, OTK-A 2014/7/69) o nieodpłatnych świadczeniach. W aktualnej linii orzeczniczej NSA przyjmuje się bowiem, że wyrok TK dotyczy wyłącznie świadczeń niepieniężnych. Jednak stanowisko to jest kwestionowane przez sądy niższych instancji, a także Ministerstwo Finansów oraz doktrynę prawa, wskazujące na absurdalne skutki takiej interpretacji, prowadzące do opodatkowania czynności, które stanowią dla pracownika wyłącznie zwrot kosztów wcześniej poniesionych w interesie pracodawcy.

Charakterystyka przychodu ze stosunku pracy

Za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń (art. 12 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, dalej: updof). Ustawodawca posłużył się sformułowaniem „w szczególności”, co oznacza, że katalog przychodów pracowniczych ma charakter otwarty i obejmuje wszelkie świadczenia, które powodują u podatnika przysporzenie majątkowe mające swoje źródło w relacji pracodawca – pracownik.