Wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2026 r., sygn. I FSK 513/23
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia WSA del. Adam Nita (sprawozdawca), Protokolant Magdalena Kałuska, po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 905/22 w sprawie ze skargi T. s.c. w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 11 maja 2022 r., nr 2401-IOV4.4103.8.2021/VS UNP: 2401-21-264338 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2016 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, 2) zasądza od T. s.c. w C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 12.960 (słownie: dwanaście tysięcy dziewięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
W zaskarżonym wyroku z 4 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 905/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (zwany dalej Sądem I instancji lub WSA) orzekał w następstwie skargi T. s.c. w C. (określanego dalej jako Podatnik, Strona, Spółka lub Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (zwanego dalej DIAS lub Organem odwoławczym) z 11 maja 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące z okresu od stycznia do kwietnia 2016 r. Czyniąc to, Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził zwrot kosztów postępowania od DIAS na rzecz Skarżącego.
Zagadnieniem spornym, jakie zaistniało w relacjach pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego była zasadność wymiaru Podatnikowi podatku od towarów i usług. W przekonaniu organów podatkowych Spółka zawyżyła bowiem podatek naliczony, a także naruszyła dyspozycję art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. b) w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 – zwanej dalej u.p.t.u.). Problem, który zdeterminował rozstrzygnięcie WSA była natomiast kwestia instrumentalności wszczęcia postępowania w sprawie karnej skarbowej i oddziaływania tego zdarzenia na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Tym samym, Sąd I nie dokonywał merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej, opartej na analizie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Stało się tak, ponieważ stanął on na stanowisku, że skoro w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2016 r., to w toku postępowania odwoławczego zobowiązania podatkowe za wskazane okresy rozliczeniowe wygasły. W konsekwencji bezprzedmiotowe stało się postępowanie podatkowe, będące efektem odwołania wniesionego przez Spółkę od skierowanej do niej, nieostatecznej decyzji podatkowej. Z tego powodu WSA uchylił rozstrzygnięcie DIAS oraz zasądził zwrot kosztów postępowania od tego organu na rzecz Strony.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
