Wyrok NSA z dnia 7 maja 2026 r., sygn. II GSK 598/23
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant asystent sędziego Jakub Praski po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Sanitarnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 308/22 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 16 grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za prowadzenie działalności z naruszeniem przepisów prawa żywnościowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Głównego Inspektora Sanitarnego na rzecz A. P. 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 308/22 uwzględnił wniesioną przez A. P. skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 16 grudnia 2021 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Pomorskiego Państwowego Inspektora Sanitarnego (zwanego dalej GIS) wymierzającą karę pieniężną w wysokości 7 000 zł z tytułu nieprzestrzegania przepisów prawa żywnościowego objętych art. 103 ust. 1 pkt 1b oraz art. 103 pkt 4, 5, 7, 8 i 10 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności
i żywienia (Dz.U. z 2023 r., poz. 1448, zwanej dalej u.b.ż.), uchylając decyzje obu instancji i zasądzając od GIS na rzecz skarżącej A. P. kwotę 2080 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W wyroku tym, z powołaniem się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej p.p.s.a.), Sąd I instancji stwierdził, że organy przy wydawaniu decyzji o wymierzeniu kary na podstawie art. 104 ust. 1 u.b.ż. dopuściły się naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691, zwanej dalej k.p.a.), bowiem skarżąca w toku postępowania domagała się zastosowania wobec niej odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu, zaś organ ani nie oceniał zasadności tego żądania, ani też nie formułował w zaskarżonej decyzji oceny, czy i z jakich powodów na to odstąpienie skarżąca zasługuje. W sprawie bezspornie ustalono, że skarżąca wykonując działalność handlowo-żywieniową w jednostkach systemu oświaty (w sklepikach szkolnych w [...] w G., przy ul. C. [...] oraz w [...] w G., przy ul. [...], a także w stołówce szkolnej w [...] w G., przy ul. G. [...]) dopuściła się naruszeń podlegających karze z art. 104 ust. 1 u.b.ż., bowiem wykazano względem niej naruszenia w postaci: a) nieprzestrzegania wymagań określonych w art. 103 ust. 1 pkt 1b lit. c u.b.ż. w zw. rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 68/2004 (Dz.Urz. UE Seria L z 2011 r., Nr 304, s. 18); b) prowadzenia działalności w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu środków spożywczych bez złożenia wniosku o zatwierdzenie zakładu i wpisu do rejestru zakładów (art. 103 ust. 1 pkt 4 u.b.ż.); c) prowadzenia działalności w zakresie niezgodnym z decyzją o zatwierdzeniu zakładu (art. 103 ust. 1 pkt 5 u.b.ż.); d) sprzedaży środków spożywczych innych niż objęte grupami środków spożywczych przeznaczonych do sprzedaży dzieciom i młodzieży w jednostkach systemu oświaty określonymi na podstawie art. 52c ust. 6 u.b.ż. (art. 103 ust. 1 pkt 8 u.b.ż.); e) naruszenia przepisów dotyczących zbiorowego żywienia dzieci i młodzieży w jednostkach systemu oświaty wydanych na podstawie art. 52c ust. 6 u.b.ż. (art. 103 ust. 1 pkt 10 u.b.ż.). Mimo tego, że ustalono czyny podlegające karze, decyzja okazała się przedwczesna, bowiem organ nie zbadał w ogóle podstaw zastosowania odstąpienia od nałożenia kary, do czego zobowiązywał go art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., który w sprawie znajdował zastosowanie. Stąd sformułowany w skardze skierowanej do Sądu I instancji zarzut niezbadania podstaw odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej okazał się usprawiedliwiony.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
