Interpretacja indywidualna z dnia 18 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB2-1.4010.161.2022.9.BJ

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu- stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo

 1. ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 9 marca 2022 r., który wpłynął do Organu 14 marca 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej - uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 4 października 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 809/22 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 listopada 2025 r. sygn. akt II FSK 186/23;

 2. i stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych - jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 marca 2022 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej wpłynął Państwa wniosek z 9 marca 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości oraz momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty zapłaconej przez Wnioskodawcę na rzecz Podwykonawcy, na którą składają się należność główna oraz odsetki na podstawie orzeczenia Sądu (w ramach tzw. solidarnej odpowiedzialności inwestora).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

X Spółka Akcyjna z siedzibą w (….), dawniej (…) SA (dalej: „Wnioskodawca” lub „X”) jest wiodącym producentem (…).

W (…) r. zapadła decyzja o realizacji we współpracy z innym podmiotem z Grupy (…) inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej (…). W ramach tej inwestycji dokonana została m.in. budowa budynku (…). (…) r. uzyskano Decyzję Starosty (…) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W ramach realizacji wyznaczonego Wnioskodawcy na mocy ustaleń z (…) r. zakresu zadań, X wykonanie części prac zleciła Wykonawcy. Wykonawcą był podmiot działający pod nazwą (…) Spółka z o.o. Stosowna umowa pomiędzy X a (…)  Sp. z o.o. zawarta została (…) r., a jej przedmiot oznaczony był jako (…). Wynagrodzenie Wykonawcy w tej umowie - wynieść miało (…) złotych netto, powiększone o podatek od towarów i usług w wysokości naliczonej zgodnie z obowiązującymi przepisami.

We wskazanej powyżej umowie z (…) r., do obowiązków X jako Zamawiającego zaliczono między innymi przekazanie Wykonawcy obszaru objętego umową, uzgadnianie z Wykonawcą rozwiązań technicznych, dokonywanie odbiorów wykonanych robót oraz wypłatę wynagrodzenia. Do obowiązków Wykonawcy zaliczono natomiast: przyjęcie placu budowy, terminowe wykonanie przedmiotu umowy, prowadzenie robót w zgodności między innymi z prawem budowlanym, utrzymanie terenu robót w należytym porządku i jego zdanie - po zakończeniu robót. W zakresie wykonania projektu oraz projektu wykonawczego, we wskazanej umowie do obowiązków Wykonawcy zaliczono między innymi: zapewnienie, w razie potrzeby, udziału w opracowaniu osób posiadających uprawnienia odpowiedniej specjalności oraz wzajemne skoordynowanie techniczne wykonanych przez te osoby opracowań projektowych, zapewnienie sprawdzenia Projektu i Dokumentacji Powykonawczej pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, przez osobę mającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego, uzyskanie wszelkich koniecznych pozwoleń i upoważnień oraz dostarczenie Zamawiającemu Dokumentacji Powykonawczej.

W zakresie wykonania uzgodnionych robót Wykonawcy przysługiwało uprawnienie do powierzenia ich wykonania podwykonawcom za zgodą Zamawiającego. Dla realizacji umowy Wykonawca zaangażował więc podwykonawcę - (…) Sp. z o.o. z siedzibą w (…) (dalej: „Podwykonawca”). Odpowiednia umowa pomiędzy zawarta została (…) r. Na zawarcie tej umowy Wykonawca uzyskał zgodę X. Treść tej umowy w przeważającej mierze pokrywała się z treścią umowy z (…) r., jednak wynagrodzenie w tej umowie ustalone zostało na kwotę (…) zł netto (podlegać miało powiększeniu o należny podatek VAT).

Przedmiot umowy z (…) r. został wykonany. Podwykonawca realizował roboty wewnątrz budynku, które sprowadzały się do inwentaryzacji stanu zastanego, zaprojektowaniu instalacji, demontażu, dostawie odpowiednich urządzeń i ich zamontowaniu, drobnych prac wykończeniowych, malarskich, układania kabli w istniejących kanałach wewnątrz budynku. Następnie Podwykonawca wystawił Wykonawcy (…) r. fakturę na kwotę (…) zł brutto, z terminem zapłaty do (…) r.

Należność z faktury Podwykonawcy nie została uregulowana w terminie. O zaistniałym stanie rzeczy Podwykonawca poinformował X jako Zamawiającego w piśmie z (…) r. W piśmie Podwykonawca wskazał, iż nie otrzymał wynagrodzenia, a także prosił o pomoc w odzyskaniu pieniędzy.

W odpowiedzi X poinformowała Podwykonawcę, iż Wykonawca otrzymał, w dwóch transzach, wynagrodzenie za realizację zadania (…).

Poniesione na rzecz Wykonawcy wydatki zostały zakwalifikowane do nakładów inwestycyjnych, które podlegają rozliczeniu poprzez odpisy amortyzacyjne jako koszty uzyskania przychodu.

W oparciu o umowę z (…) r. Podwykonawca wdrożył postępowanie sądowe wobec Wykonawcy i uzyskał wyrok Sądu Okręgowego (…) r., w którym zasądzono od Wykonawcy na rzecz Podwykonawcy kwotę (…) zł, w tym (…) zł wraz z odsetkami od (…) r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał między innymi to, iż na zawarcie umowy z Podwykonawcą X wyraziła zgodę. Prace projektowo-budowlane odebrane zostały przez X (…) r. bez zastrzeżeń. Należność za wykonane prace na rzecz Podwykonawcy nie została uregulowana.

Podwykonawca zainicjował następnie wobec X postępowanie o zawezwanie do próby ugodowej, jednak ugoda przed Sądem (…)  nie została zawarta.

W piśmie z (…) r. Podwykonawca skierował do X wezwanie do zapłaty kwoty (…) zł argumentując je tym, że wykonał na zlecenie Wykonawcy roboty budowlane, co stwierdzają faktury i wyrok, a nie otrzymał zapłaty. Podwykonawca powołał się na przepis art. 647¹ Kodeksu cywilnego (dalej: „K.c.”) i zakreślił X termin do zapłaty - „7 dni od daty niniejszego pisma”.

Następnie Podwykonawca wniósł sprawę do Sądu Okręgowego w (…), który uznał wyrokiem z (…) r. występowanie odpowiedzialności X co do zasady, jako posiłkowej, solidarnej z podmiotem, który zlecił wykonanie robót Podwykonawcy, co jest skutkiem kwalifikowania całej inwestycji - jako inwestycji budowlanej.

Następnie Sąd Apelacyjny w (…)  wyrokiem z (…) r. oddalił apelację X od wyroku Sądu Okręgowego i zasądził na rzecz Podwykonawcy zwrot kosztów postępowania. W konsekwencji X zapłaciła (…) r. Podwykonawcy zasądzoną kwotę należności głównej w kwocie (…) zł, ustawowe odsetki za opóźnienie w kwocie (…) zł oraz koszty procesu I i II instancji w łącznej kwocie (…)  zł. Środki nie zostały zwrócone X przez Wykonawcę.

Pytania:

1. Czy kwota zapłacona przez X na rzecz Podwykonawcy, na którą składają się należność główna oraz odsetki na podstawie orzeczenia Sądu (w ramach tzw. solidarnej odpowiedzialności inwestora) stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodu?

2. Czy kwota zapłacona przez X na rzecz Podwykonawcy (należność główna) na podstawie orzeczenia Sądu (w ramach tzw. solidarnej odpowiedzialności inwestora) stanowi dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu w dacie jej poniesienia, natomiast kwota zapłacona przez X na rzecz Podwykonawcy tytułem odsetek na podstawie orzeczenia Sądu (w ramach tzw. solidarnej odpowiedzialności inwestora) stanowi dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu w dacie zapłaty?

Państwa stanowisko w sprawie:

1. Państwa zdaniem, kwota zapłacona przez X na rzecz Podwykonawcy stanowi koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (zwanej dalej: „Ustawą o CIT”).

2. Państwa zdaniem, kwota zapłacona przez X na rzecz Podwykonawcy tytułem należności głównej stanowi koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ust. 4d Ustawy o CIT w dacie jej poniesienia, zaś kwota zapłacona przez X na rzecz Podwykonawcy tytułem odsetek stanowi koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 Ustawy o CIT w dacie zapłaty.

Ad 1.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm., dalej: „Ustawa o CIT”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT.

Zgodnie z jednolitym stanowiskiem reprezentowanym w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, uznanie wydatku za koszt uzyskania przychodu może nastąpić pod następującymi warunkami, tj. wydatek musi:

- zostać poniesiony przez podatnika.

- być definitywny (rzeczywisty),

- pozostawać w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,

- być poniesiony w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia ich źródła lub mieć inny wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

- zostać właściwie udokumentowany.

Decydującym kryterium przy kwalifikacji prawnej danego kosztu, jako kosztu uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, jest kryterium celu poniesienia kosztu oraz istnienie bezpośredniego lub tylko pośredniego związku pomiędzy kosztem a realizacją wymienionych w tym przepisie celów. W konsekwencji, zasadność poniesienia wydatku należy ocenić na podstawie jego związku z uzyskanym przychodem, mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów - wydatek winien przynajmniej potencjalnie wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności. Dokonując tej oceny w odniesieniu do konkretnego wydatku dokonanego przez podatnika należy zatem uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku.

Odnosząc się do art. 15 Ustawy o CIT należy także zaznaczyć, że katalog wydatków wskazany w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT ma charakter zamknięty, a wydatki powstałe z odpowiedzialności solidarnej inwestora za wynagrodzenie podwykonawcy z tytułu wykonanych robót budowlanych nie zostały wymienione w ramach tego katalogu. W związku z powyższym, przedmiotem dalszej analizy powinno być zidentyfikowanie, czy wydatek poczyniony przez X jest wydatkiem poniesionym w celu uzyskania przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

W celu dokonania powyższego, należy odwołać się do art. 647¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.). Wspomniany artykuł wprowadza szczególną zasadę solidarnej odpowiedzialności inwestora i wykonawcy (generalnego wykonawcy) za zapłatę wynagrodzenia należnego podwykonawcy z tytułu wykonanych przez niego robót budowlanych, których szczegółowy przedmiot został zgłoszony inwestorowi przez wykonawcę lub podwykonawcę przed przystąpieniem do wykonywania tych robót, chyba że w ciągu trzydziestu dni od dnia doręczenia inwestorowi zgłoszenia inwestor złożył podwykonawcy i wykonawcy sprzeciw wobec wykonywania tych robót przez podwykonawcę (art. 647¹ § 1 K.c.). Wspomniane zgłoszenie nie jest wymagane, jeżeli inwestor i wykonawca określili w umowie, zawartej w formie pisemnej pod rygorem nieważności, szczegółowy przedmiot robót budowlanych wykonywanych przez oznaczonego podwykonawcę (art. 647¹ § 2 K.c.).

W przypadku zaistnienia zatem przesłanek dla uznania inwestora za solidarnie odpowiadającego z wykonawcą (generalnym wykonawcą) za wypłatę wynagrodzenia należnego podwykonawcy, ma on ustawowy obowiązek takie wynagrodzenie wypłacić. Obowiązku tego nie znosi również fakt uprzedniej zapłaty przez inwestora wynagrodzenia wykonawcy (generalnemu wykonawcy), które zasadniczo obejmuje również wynagrodzenie zatrudnionego przez wykonawcę podwykonawcy. Odpowiedzialność solidarna inwestora i wykonawcy ma charakter gwarancyjny, inwestor nie może zatem zwolnić się ze wspomnianej odpowiedzialności, a jej ponoszenie jest w sposób nieuchronny związane z wykonywaniem działalności gospodarczej przez inwestora. Zgodnie z wyrokiem NSA z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt. II FSK 1382/15: „ Zasadność poniesienia wydatku należy ocenić na podstawie jego związku z uzyskanym przychodem, mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów - wydatek winien przynajmniej potencjalnie wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u danego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku”.

W świetle powyższych ustaleń Wnioskodawca nie ma wątpliwości, że opisany w stanie faktycznym wydatek poczyniony został w celu zabezpieczenia źródła przychodu X, obowiązek poniesienia ww. wydatku wynika z przepisów prawa i orzeczenia Sądu.

W uzupełnieniu powyższych ustaleń, odnosząc się dodatkowo do utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych należy wskazać, że wydatek został poniesiony przez X (jako dodatkowy ciężar ekonomiczny będący efektem prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej) oraz miał charakter definitywny - w momencie zapłaty określonej kwoty na rzecz Podwykonawcy jego roszczenie zostaje definitywnie zaspokojone, a wypłacona kwota nie ma charakteru zwrotnego (jak np. przedpłaty, zaliczki czy kaucje). Ponadto, zdaniem Wnioskodawcy wydatek poniesiony przez X spełnia również przesłankę odpowiedniego udokumentowania - uwzględniając okoliczność, że odpowiedzialność Spółki nie ma umocowania umownego, lecz znajduje oparcie wprost w bezwzględnie obowiązujących przepisach prawa. Podwykonawca nie był uprawniony do wystawienia faktury na rzecz Spółki.

Nie ulega zatem wątpliwości, że zasądzona kwota zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, stanowi koszt uzyskania przychodu, w części w jakiej nie została zwrócona w jakiejkolwiek formie przez Wykonawcę, gdyż niewątpliwie była poniesiona w celu zabezpieczenia źródła przychodów. W przypadku jej zwrotu przez Wykonawcę dla X powstanie przychód podatkowy. Co istotne, również kwota zapłacona przez X Wykonawcy stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodu.

Ad 2.

Moment potrącenia kosztu na mocy Ustawy o CIT został uzależniony od możliwości powiązania kosztu z konkretnym przychodem uzyskanym przez podatnika. Zgodnie z przepisami ww. ustawy, koszty można podzielić na bezpośrednio związane z przychodami oraz inne niż bezpośrednio związane z przychodami.

Pojęcia te nie zostały zdefiniowane przez ustawodawcę, więc podatnik powinien we własnym zakresie określić charakter powiązania poniesionych kosztów z uzyskanymi przychodami.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 Ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne, co do zasady, w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody (winno być: z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c).

Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 4d (winno być: zdanie pierwsze) ww. ustawy, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia.

Z kolei na mocy art. 15 ust. 6 ww. ustawy, kosztem podatkowym w odniesieniu do nabytych lub wytworzonych we własnym zakresie środków trwałych są odpisy amortyzacyjne, odpowiadające wydatkom poniesionym na nabycie składników majątku, rozłożonym w czasie zgodnie z określoną stawką amortyzacyjną. W przypadku wytworzenia środków trwałych we własnym zakresie za wartość początkową należy przyjąć koszt ich wytworzenia.

Kwoty wynagrodzenia zasądzone na rzecz Podwykonawcy nie są bezpośrednio związane z przychodem Wnioskodawcy. Nie można bowiem wskazać konkretnego przychodu, do którego odnoszą się te wydatki. W ocenie Wnioskodawcy, nie będą one zatem stanowiły kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z przychodami, o których mowa w art. 15 ust. 4 ustawy, potrącalnych w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Jednocześnie kwoty zwróconych w ramach solidarnej odpowiedzialności należności głównej i odsetek nie będą powiększały, w ocenie Wnioskodawcy, wartości początkowej inwestycji, na podstawie art. 16g ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 6 ustawy.

Za koszt wytworzenia uważa się, zgodnie z art. 16g ust. 4 określoną w cenie nabycia wartość zużytych do wytworzenia środków trwałych rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, a także kosztów wynagrodzeń za pracę wraz z pochodnymi i inne koszty, które można przypisać do wytworzonych środków trwałych. Kosztu wytworzenia nie stanowią koszty ogólnego zarządu, koszty sprzedaży, pozostałe koszty operacyjne oraz koszty operacji finansowych, w szczególności odsetki od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Z powyżej przytoczonych regulacji wynika, iż koszt wytworzenia należy określić w wysokości kwoty odpowiadającej cenie nabycia materiałów czy też usług obcych. Zgodnie z definicją zawartą w ustawie, za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy. Przepisy nie odnoszą się do wartości rzeczywistej zapłaty dokonanej w związku z wytworzeniem środka trwałego.

Usługa została wyświadczona na rzecz Wnioskodawcy przez Wykonawcę, zgodnie z zawartą z nim umową. Wydatki poniesione na rzecz Podwykonawcy nie stanowią zatem uregulowania zobowiązania za wykorzystane w związku z realizowaną inwestycją usługi obce, gdyż usługi te nie zostały wykonane przez Podwykonawcę bezpośrednio na rzecz X. Wydatki te natomiast są skutkiem odpowiedzialności solidarnej Wnioskodawcy za zobowiązania Wykonawcy.

W związku z powyższym Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż wydatki poniesione na rzecz Podwykonawcy w wysokości zasądzonej kwoty wraz z odsetkami nie będą zwiększały wartości środka trwałego. Wartość początkową środka trwałego stanowiącego przedmiot zrealizowanej przez Wnioskodawcę inwestycji należy zatem określić w kwocie odpowiadającej sumie faktur otrzymanych od Wykonawcy z tytułu realizowanej umowy, która to została w całości zapłacona przez X.

W ocenie Wnioskodawcy, wydatki opisane w stanie faktycznym będą zatem stanowiły koszty pośrednie uzyskania przychodu. Ustawodawca wskazał, że koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia, jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień ujęcia kosztu w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury (rachunku) lub innego dowodu, w przypadku jej braku.

W konsekwencji, z uwagi na to, że zapłata Podwykonawcy nastąpiła na podstawie wyroku Sądu, zasądzone kwoty wynagrodzeń powinny zostać rozliczone na dzień, na który zostały ujęte w księgach Wnioskodawcy w oparciu o otrzymany wyrok.

Z kolei w zakresie odsetek pod uwagę wziąć należy treść art. 16 ust. 1 pkt 11 Ustawy o CIT, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań. Brzmienie przytoczonej normy prawnej wskazuje, że kosztem uzyskania przychodów mogą być wyłącznie odsetki zapłacone, zaś momentem zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek jest moment ich zapłaty.

W odniesieniu do odsetek zapłaconych Podwykonawcy, staną się one zatem kosztami podatkowymi w miesiącu, w którym zostały zapłacone.

Jednoznacznie potwierdzają to następujące wyroki sądów administracyjnych oraz interpretacje indywidualne wydane w indywidualnych sprawach podatników:

1. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 18 grudnia 2014 r., Znak: ILPB3/423-498/14-2/KS oraz z 20 lipca 2015 r., Znak: ILPB3/4510-1-177/15-2/KS;

2. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 8 września 2016 r., Znak: IBPB-1-3/4510-538/16-2/JKT;

3. wyrok WSA we Wrocławiu z 23 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 684/13;

4. wyrok WSA w Warszawie z 9 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1693/14;

5. wyrok WSA w Lublinie z 15 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Lu 1300/14;

6. wyrok NSA z 12 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 837/14;

7. wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1382/15;

8. wyrok NSA z 9 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2014/18;

9. wyrok NSA z 19 stycznia 2021 r., sygn. akt II FSK 2796/18;

 10. wyrok WSA w Gliwicach z 26 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 172/21.

Interpretacja indywidualna

Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 13 maja 2022 r. wydałem interpretację indywidualną Znak: 0111-KDIB2-1.4010.161.2022.1.BJ, w której uznałem Państwa stanowisko przedstawione we wniosku w zakresie ustalenia, czy kwota zapłacona przez Wnioskodawcę na rzecz Podwykonawcy, na którą składają się należność główna oraz odsetki na podstawie orzeczenia Sądu (w ramach tzw. solidarnej odpowiedzialności inwestora) stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodu za nieprawidłowe.

Interpretację doręczono Państwu 19 maja 2022 r.

Skarga na interpretację indywidualną

Pismem z 10 czerwca 2022 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarga wpłynęła do Organu 17 czerwca 2022 r.

Wnieśli Państwo m.in. o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 4 października 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 809/22 uchylił zaskarżoną interpretację z 13 maja 2022 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.161.2022.1.BJ.

Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 5 listopada 2025 r. sygn. akt II FSK 186/23 oddalił wniesioną skargę kasacyjną.

Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 5 listopada 2025 r.

Ww. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynął do Organu 24 marca 2026 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku 

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.):

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

- uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraziły Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 4 października 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 809/22 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 listopada 2025 r. sygn. akt II FSK 186/23,

ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej - stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie ustalenia:

1. czy kwota zapłacona przez Wnioskodawcę na rzecz Podwykonawcy, na którą składają się należność główna oraz odsetki na podstawie orzeczenia Sądu (w ramach tzw. solidarnej odpowiedzialności inwestora) stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodu,

2. czy kwota zapłacona przez Wnioskodawcę na rzecz Podwykonawcy (należność główna) na podstawie orzeczenia Sądu (w ramach tzw. solidarnej odpowiedzialności inwestora) stanowi dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu w dacie jej poniesienia, natomiast kwota zapłacona przez Wnioskodawcę na rzecz Podwykonawcy tytułem odsetek na podstawie orzeczenia Sądu (w ramach tzw. solidarnej odpowiedzialności inwestora) stanowi dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu w dacie zapłaty

- jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym: