Postanowienie SN z dnia 4 marca 2026 r., sygn. II KO 179/25
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Antoni Bojańczyk
w sprawie z wniosku W. T. ,
skazanego z art. 223 § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 4 marca 2026 r.
wniosku prokuratora o wyłączenie sędziego od udziału w sprawie o wznowienie z urzędu postępowania kasacyjnego o sygn. akt II KK 77/23
na podstawie art. 42 § 1 i 4 k.p.k. a contrario w zw. z art. 41 § 1 k.p.k. oraz art. 41 § 2 k.p.k. per analogiam
p o s t a n o w i ł:
wniosek pozostawić bez rozpoznania
UZASADNIENIE
W dniu 27 lutego 2026 r. prokurator Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Krajowej na podstawie art. 2 i 3 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 5 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz.U. z 2024 r., poz. 390 ze zm.) oraz art. 42 § 1 i art. 45 § 1 k.p.k. i per analogiam art. 40 § 1 pkt 1 i art. 41 § 1 k.p.k. – przez wzgląd na ochronę praworządności, praw obywateli i interesu społecznego – wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o wyłączenie od rozpoznawania sprawy II KO 179/25 (omyłkowo oznaczonej w petitum jako II KK 517/25) sędziego SN Antoniego Bojańczyka (sprawozdawcy), wskazując, że jego udział w składzie orzekającym powoduje, że skład ten nie spełnia wymogów sądu ustanowionego ustawą, bezstronnego i niezawisłego - określonych w art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych UE w zw. z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej protokołem nr 2 (Dz.U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.) oraz w art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - wobec czego z mocy prawa nie jest sądem, co doprowadzi do wydania rozstrzygnięć z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (pkt 1).
W uzasadnieniu wniosku powołując się na prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia sprawy przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą, jako prawo podstawowe gwarantowane tak przez Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej, jak i przez Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzoną w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienioną następnie protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnioną protokołem nr 2 (Dz.U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.), uznane przez art. 6 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej za ogólną zasadę - obowiązującego w Polsce jako państwie członkowskim - prawa Unii Europejskiej, wskazał na wadliwość powołania sędziego SN Antoniego Bojańczyka (sprawozdawcy) na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego, który cyt.: „(…) do legalnej Izby Karnej Sądu Najwyższego przeniesiony został [z Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych – przyp. SN] decyzją osoby jedynie wykonującej funkcję Pierwszego Prezesa SN, a zatem w sposób stanowiący ominięcie wymogów określonych w art. 179 Konstytucji RP”. Akt powołania do Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych SN, która - zdaniem prokuratora - nie spełnia konstytucyjnego i konwencyjnego wymogu sądu niezawisłego, bezstronnego i ustanowionego ustawą, podjęty przez Prezydenta RP wyłącznie w ramach konkursu na stanowiska w tej Izbie, nie obejmuje powołania do każdej innej Izby SN i tym samym nie wywołuje skutków związanych z takim powołaniem. Powołując się m. in. na uchwałę połączonych Izb Sądu Najwyższego - Izby Cywilnej, Karnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 23 stycznia 2020 r, sygn. akt BSA -I-411-1/20 (OSNK 2000 nr 2, poz. 1 i OSNC 2020, nr 4, poz. 34, a także postanowienie SN z 27 marca 2024 r., sygn. akt USK 37/24, LEX nr 3700004 zaznaczył, że udział w przedmiotowej sprawie sędziego sprawozdawcy Antoniego Bojańczyka, którego cyt. „(…) bytność w SN poprzedził udział w procedurze przed niespełniającym konstytucyjnych wymogów gremium wykreowanym ustawą z 2017 r., będącym wyłącznie z nazwy KRS”, prowadzi w każdym przypadku do sprzeczności składu sądu z przepisami prawa, co w konsekwencji - z uwagi na treść art. 41 § 1 k.p.k. - wskazuje na nienależytą obsadę sądu, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., a więc rażące naruszenie prawa, niweczące postępowanie i jego skutek oraz narusza „fundamentalne prawo strony do sądu i wygeneruje koszty, które obciążając bezpośrednio Skarb Państwa, pośrednio obciążą całe polskie społeczeństwo”, a nadto „z uwagi na brak kompetencji do wydania rozstrzygnięcia w sprawie - spowoduje niczym nieuzasadnione przewlekanie niepewności strony postępowania co do jej sytuacji prawnej”. Z tych powodów wniósł o wyłączenie sędziego SN Antoniego Bojańczyka (sprawozdawcy) ze składu orzekającego w sprawie o sygn. akt II KO 179/25 z wniosku skazanego o wznowienie z urzędu postępowania kasacyjnego o sygn. akt II KK 77/23.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
